Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Πες μου τι σε βασανίζει

Έχετε σκεφτεί ότι οι άνθρωποι που καταφεύγουν να κάνουν βίαιες πράξεις έχουν βιώσει οι ίδιοι πόνο, εξαθλίωση, βία, απαξίωση από το περιβάλλον τους?


Τόσα χρόνια αυτό που βλέπω είναι ότι μας είναι πάρα πολύ εύκολο να τοποθετήσουμε στο χειρότερο περιθώριο ανθρώπους που έφτασαν στη ζωή τους να κάνουν βίαιες πράξεις.
Όχι καμία πράξη βίας δεν είναι σωστή, ούτε μπορείς να της δώσεις άλλοθι. Σίγουρα ένας φόνος, ένας βιασμός, ένας ξυλοδαρμός είναι σαν πράξεις κατακριτέες . 
Όμως ποιος άραγε ασχολήθηκε με αυτά τα πλάσματα που έφτασαν να κάνουν τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις, με αγάπη και αγκαλιά ?  
Ψυχές έχουν και αυτοί και καμία ψυχή δεν είναι σάπια. Το μυαλό σαπίζει μέσα από τις συμπεριφορές που βιώνουμε. Αυτό το πλάσμα που έφτασε να κάνει μία τέτοια πράξη, κάποιος το μεγάλωσε, ζούσε κάποτε σε ένα σπίτι, ήταν ένας μας γείτονας, ένας μας συγγενής. Για να φτάσει να κάνει τέτοια πράγματα σίγουρα κάτι ανάλογο βίωσε.
Το να κατηγορούμε, να κρίνουμε και να βάζουμε αυτά τα πλάσματα σε ένα περιθώριο απλώς συνεχίζουμε το έγκλημα. 

Ποιος μπήκε στη διαδικασία να τους ακούσει όταν κάποτε φώναζαν ? Ποιος τους έδωσε σημασία όταν αυτά τα πλάσματα είχαν βίαια ξεσπάσματα? Ποιος είχε τη διάθεση να πετάξει την εικόνα του και να τσαλακώσει τον εγωισμό του για να αγκαλιάσει με αγάπη αυτό το τόσο πονεμένο πλάσμα?
Η βία πάντα θα γεννάει βία αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αν λοιπόν θέλουμε να «πατάξουμε» τη βία καλό είναι να βάλουμε στη ζωή μας την αγάπη, την αγκαλιά, το ακούω τον πόνο σου, το θέλω να σε απαλλάξω από τη σκλαβιά της απαξίωσης που βίωσες.
Πότε άραγε γνωρίσαμε επί της ουσίας έναν αλκοολικό, έναν καταθλιπτικό ? Έναν άνθρωπο που έχει κλειστεί στο «καβούκι» του ? Κι εκείνοι βία ασκούν, έγκλημα πράττουν αλλά προς τον εαυτό τους.
Όλα αυτά τα πλάσματα γύρω μας φωνάζουν βοήθεια κι εμείς τι κάνουμε ? Απλώς με μεγάλη ευκολία θα κρίνουμε ? Πώς γίνεται να κρίνουμε αν αδιαφορούμε για όλα όσα τους συμβαίνουν και για να μη μας χαλάσουν την εικόνα μας, τη διάθεση μας, τους βάζουμε σε ένα περιθώριο ? 

Η απόγνωση και η απογοήτευση που βιώνουν αυτές οι  ομάδες ανθρώπων, είναι το μόνο σίγουρο. Η αγάπη και η αγκαλιά είναι αυτό που έχουν ανάγκη όλα αυτά τα πλάσματα. Να τους δώσει κάποιος το δικαίωμα να ανοίξουν την καρδιά τους και να πουν όλα όσα τους πλήγωσαν και τους έφτασαν να κάνουν αυτές τις πράξεις.
Κανένα από αυτά τα πλάσματα δεν είναι περήφανο για τον εαυτό του, πριν κάνει τις όποιες πράξεις έχει φτάσει να μισεί απόλυτα τον εαυτό του αλλά και να μη μπορεί να εμπιστευτεί το ανθρώπινο είδος. Γιατί πολύ απλά έχει πληγωθεί ανεπανόρθωτα. 


Αν λοιπόν έχουμε δίπλα μας πλάσματα σε απόγνωση με προβλήματα απομόνωσης και αποξένωσης ας κάνουμε κάτι απλό. Να τα αγκαλιάσουμε έτσι απλά και να τους πούμε μίλα !!! «Πες μου τι σε βασανίζει», χωρίς καμία κριτική διάθεση !!! Όσο «τέρας» μπορεί να μας φαίνεται κάποιος έχει μέσα του ψυχή και έχει ανάγκη από ζεστασιά. Το να δώσουμε την ευκαιρία στην αγάπη να επουλώσει τις πληγές τους είναι μοναδική πράξη ανθρωπιάς, για μας τους υπόλοιπους που θεωρούμε εμάς ανθρώπους ενώ εκείνους όχι !!! 

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα