Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Τιμωρία .....

Η τιμωρία είναι ένας δρόμος που επιλέγουμε για να συνετίσουμε κάποιον όταν κάνει λάθος. Θεωρούμε ότι είναι η καλύτερη μέθοδος για να διδάξουμε τον συνάνθρωπό μας. Μάθαμε ότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα ξανά κάνει το ίδιο λάθος επειδή θα θυμάται τις συνέπειες. 

Έχουμε άραγε δίκιο ? Είναι η τιμωρία τρόπος εκπαίδευσης ? Η διδασκαλία πότε είναι σωστή και καλύτερη ? Όταν βασίζεται στον λόγο και τη θεωρία ή όταν διδάσκουμε τον άλλον μέσα από την πράξη τα πως και τα γιατί.
Αν θελήσουμε να είμαστε ειλικρινείς θα δούμε ότι όταν εμείς κάνουμε λάθος έχουμε ανάγκη από κατανόηση, αγκαλιά, στοργή και αγάπη. Σε μας θα δώσουμε μια μορφή άλλοθι, αν είναι απαραίτητη και θα πούμε ότι δεν θα το ξανά κάνουμε. Όπως επίσης θα θελήσουμε ο διπλανός μας, να μας πιστέψει ότι δεν θα το ξανά κάνουμε και να μη μας κρατήσει ούτε μούτρα, ούτε κακία.  Ίσως να θελήσουμε να το ξεχάσει και να κάνει ότι αυτό το λάθος που κάναμε, να είναι σαν να μην έγινε ποτέ. 

Αφού λοιπόν εμείς έχουμε ανάγκη από κατανόηση γιατί δεν επιλέγουμε αυτό να δώσουμε και στον συνάνθρωπό μας όταν κάνει ένα λάθος? Να του διδάξουμε μέσα από την πράξη μας, τι θα πει αγάπη και να αγκαλιάσουμε το λάθος του.
Μα η τιμωρία δεν μπορεί να διδάξει με τίποτε και ποτέ. Η ίδια η λέξη μας ενημερώνει ότι αυτός ο τρόπος είναι λάθος. Ας τη δούμε λίγο τη λέξη Τι μωρία !!! δηλαδή Τι ηλιθιότητα. Γιατί η λέξη μωρία αυτό σημαίνει ηλιθιότητα. Άρα εμείς επιλέγουμε δηλαδή, ένα λάθος του διπλανού μας να το αντιμετωπίσουμε με μωρότητα δηλαδή ηλιθιότητα. Ο μωρός κατά βάση σημαίνει ανόητος αυτός που δεν έχει νοημοσύνη. Στην περίπτωση των ανθρώπων αυτό δεν μπορεί να συμβεί γιατί ο άνθρωπος έχει νου. Ο κάθε άνθρωπος λοιπόν αυτόν τον νου, σύμφωνα με τις πληροφορίες και τις εικόνες που έχει, έχει και την ανάλογη αντίληψη σε τομείς που τον αφορούν. Κάποιος είναι καλύτερος σε χ πράγματα και κάποιος άλλος σε ψ. Αυτό δεν κατατάσσει τους ανθρώπους σε εξυπνότερους ή όχι. Οι εικόνες που έχει κάθε νους αφορά τις γνώσεις και τις εμπειρίες που έχει αποκομίσει από την διαδρομή του στη ζωή.
Οπότε κανένας δεν είναι μωρός δηλαδή ανόητος. Τώρα γιατί εμείς τοποθετήσαμε αυτή τη λέξη στα βρέφη είναι άλλο θέμα. Γιατί θεωρούμε ένα βρέφος ανόητο ? Επειδή δηλαδή δεν έχει ακόμη πλάσει τη γνώση ? Μα έχει ακριβώς τη γνώση που χρειάζεται στη συγκεκριμένη στιγμή που τη χρειάζεται.
Το βρέφος δηλαδή ως λέξη σημαίνει ότι (β)λέπει να (ρέ)ει το (φως) μέσα του. 

Η τιμωρία λοιπόν ποτέ δεν δίδαξε κανέναν απλώς τον έκανε να τρομάξει και ο τρόμος δεν γίνεται να είναι δάσκαλος. Αφού και οι ψυχολόγοι θεωρούν ότι κάτω από την πίεση του φόβου και του πανικού δεν λειτουργούμε αρμονικά αλλά με συναισθήματα που μπλοκάρουν το μυαλό, το σώμα και τα συναισθήματα. Όταν κάποιον τον απειλούμε μέσα από έναν εκβιαστικό δρόμο με την απειλή της τιμωρίας αυτό, αυτομάτως μας κατατάσσει σε τύραννους κατά μία έννοια.
Προτιμότερο είναι να διδάξουμε λοιπόν μέσα από αγάπη, κατανόηση και αγκαλιά. Να επιλέξουμε να διδάξουμε μέσα από την πράξη τον διπλανό μας. Αλλά το κυριότερο είναι να αποδεχτούμε την διαφορετικότητα του διπλανού μας, γιατί αυτή η διαφορετικότητα είναι που δίνει τη γοητεία στις σχέσεις. Αλλιώς θα βλέπαμε δίπλα μας αντίγραφά μας πιστά και αυτό θα ήταν βαρετό και ανούσιο. Άλλωστε ποιος από μας μπορεί να πει με το χέρι στην καρδιά ότι είναι σωστός και ότι δεν έχει κάνει λάθη ? 

Ανοίγουμε την αγκαλιά μας, την καρδιά μας και κλείνουμε το μυαλό μας. Η αγάπη είναι ελευθερία και συγχώρεση. Δοκιμάστε αυτόν τον δρόμο της κατανόησης και παρατηρείστε την ηρεμία στα βλέμματα των ανθρώπων που αγαπάτε, όταν θα ξέρουν ότι δεν τους κρίνεται για τίποτε και ότι είστε έτοιμοι μαζί να βρείτε τρόπους για να μην γίνουν ξανά λάθη που σας ενοχλούν, αλλά αυτή τη φορά χωρίς τι μωρία !!!  


ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα