Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Το πρόσωπο «κλειδί»

Η προδοσία είναι ένας δρόμος που όλοι έχουμε περάσει. Πονέσαμε, θιχτήκαμε από την προδοσία και σίγουρα όσο πιο κοντινό ήταν το άτομο που μας πρόδωσε, τόσο μεγαλύτερες ήταν οι σκέψεις «γιατί» και φυσικά τα συναισθήματα πίκρας και πόνου.

Η προδοσία που βιώσαμε μας έβαλε σε σκέψεις και στη συνέχεια αρχίσαμε να χτίζουμε το δικό μας κάστρο προστασίας και απομόνωσης για να γλυτώσουμε από επόμενες τέτοιες καταστάσεις. Έτσι αρχίσαμε να θέτουμε όρια και να προσπαθούμε να είμαστε επιφυλακτικοί. 

Σκεφτείτε λιγάκι τελικά η προδοσία τι μας έκανε ? Μας πόνεσε πολύ και στη συνέχεια μας ανάγκασε να αλλάξουμε τρόπο για να μην ξανά πονέσουμε. Υποτίθεται πως όλο αυτό το κάναμε για να προστατέψουμε τους εαυτούς μας και τελικά τι κάναμε ? Μέσω εξαναγκασμού υποχρεώσαμε τον εαυτό μας να γίνει κάτι άλλο από αυτό που ήταν. Άρα μαζί με την προδοσία που μας έγινε από έναν άνθρωπο, εμείς οι ίδιοι σκοτώσαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Άραγε το σκοτώσαμε ή το έχουμε θάψει κάπου μέσα μας κλείνοντάς του την πρόσβαση για να μην εκδηλωθεί ? Το πιθανότερο λοιπόν είναι ότι εμείς αυτή τη συμπεριφορά που μας έφτασε στο σημείο να μας προδώσουν ακόμη κάπου μέσα μας την έχουμε. Απλώς της είπαμε να σταματήσει. Η βία δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν. Στην πρώτη περίπτωση μας πρόδωσαν και στη δεύτερη εμείς οι ίδιοι «προδίδουμε» τον εαυτό μας από τη στιγμή που του απαγορεύουμε να είναι αυτό που είναι, μέσω βίας. Όταν μας πρόδωσαν το πρώτο που ρωτήσαμε ήταν το γιατί ? Όλο αυτό ήταν άδικο που βιώσαμε μέσα από την αδικία. Όμως το ίδιο κάνουμε κι εμείς σε μας. Σταματάμε την λειτουργία μας, που θεωρούμε ότι ήταν «υπεύθυνη» για την προδοσία, αλλά πάλι χωρίς να απαντήσουμε στο γιατί. Άρα έχουμε δύο γιατί αναπάντητα. Όλο αυτό είναι βία και θα υποβόσκει μέσα μας αυτή η βία όπου έχει δύο προδοσίες μία από τον συνάνθρωπό μας και μία από μας.  Κι από κει που θεωρούσαμε τον συνάνθρωπό μας υπεύθυνο για την αδικία που μας έκανε την μεταφέρουμε σε μας και θεωρούμε ότι εμείς φταίμε που δεν προσέξαμε αυτό ή δεν κάναμε εκείνο. Οπότε όλο μας το είναι φτάνει σε επίπεδα ανασφάλειας περίπλοκα. Την επόμενη φορά που θα μας τύχει μία ανάλογη διαδρομή δεν θα λειτουργήσουμε αυθεντικά ( όπως την πρώτη φορά, πριν την προδοσία) αλλά καταπιεστικά, άρα δεν θα είμαστε εμείς που θα δράσουμε αλλά ένα φοβισμένο- καταπιεσμένο πλάσμα.   

Η προδοσία είναι δρόμος διδασκαλίας. Μπορεί να εξελιχθεί για μας ως δάσκαλος. Ο προδότης όποιος και να είναι μπορεί να μας βοηθήσει να αναζητήσουμε πολλά, αλλά πάντα σε συνεργασία με το μυαλό μας. Να μάθουμε εμείς από μας, πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο? Γιατί μας πρόδωσε ο τάδε ? Τι κάναμε εμείς λάθος ? Γιατί το κάναμε λάθος ? Μήπως δεν κάναμε εμείς λάθος απλώς ο τάδε δεν είχε τη δυνατότητα να αξιολογήσει ή να βλέπει τα πράγματα όπως εμείς? Πώς μπορούμε εμείς από αυτή την προδοσία να πατήσουμε σε επόμενο σκαλί ανάπτυξης πνευματικής?  Ποιος μας πρόδωσε εκείνος ή εμείς τον εαυτό μας ? Μήπως τα περιθώρια που αφήναμε και τις ανοιχτές «πόρτες» … «ότι θέλεις εσύ…» να ήταν αυτό που έδινε λάθος μηνύματα και πληροφορίες για τα όριά μας? Ξέρουμε εμείς τα όριά μας ? Πώς τα τοποθετούμε ? Πόσο ειλικρινείς είμαστε με τον εαυτό μας?  

Θυμηθείτε την μεγαλύτερη προδοσία που έγινε ποτέ, αυτή του Ιούδα. Ο ίδιος ο Ιησούς ήξερε ότι θα γίνει αυτή η προδοσία. Όπως Εκείνος αναφέρθηκε στο μυστικό δείπνο ο λόγος που ήρθε στη γη ήταν εκείνο το Πάσχα, που ο ίδιος το ονομάζει Πέρασμα. Ήρθε να μας δείξει λοιπόν πως υπάρχει η ζωή μετά τον θάνατο. Για να καταφέρει να μας το διδάξει ( μέσω της πράξης Του, μέσα από το βίωμά Του ) έπρεπε να συνδράμουν κάποιοι, για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις της σταύρωσης. Έτσι ο Ιούδας πήρε έναν «βαρύ» ρόλο και αν θυμάστε όλοι μας λέμε ότι ο Θεός δίνει στον καθένα αυτά που μπορεί να βγάλει πέρα. Ήξερε λοιπόν ο Θεός αλλά και ο Ιησούς ότι ο Ιούδας πληρούσε τις προϋποθέσεις για να φτάσει να κάνει το θέλημα Του Θεού. Να «προδώσει» τον Ιησού. Ο ίδιος δε ο Ιησούς αν θυμάστε είπε, κανένας σας δεν θα είχε δικαιοδοσία πάνω μου, αν δεν του το είχε επιτρέψει ο Πατέρας Μου. Οπότε η «προδοσία» του Ιούδα ήταν δρόμος διδασκαλίας και θέλημα Του Θεού. Το πρόσωπο «κλειδί» στη διαδρομή της Σταύρωσης του Ιησού ήταν ο Ιούδας. 

Για να συμβεί λοιπόν το μεγαλείο της Ανάστασης σημαντικό ρόλο έπαιξε και η προδοσία. Αναζητήστε λοιπόν στη δική σας βιωματική προδοσία, που είναι η Ανάσταση ? Κάθε μορφή προδοσίας μπορεί να μας οδηγήσει σε λύτρωση αν τη δούμε με τα μάτια της ψυχής μας. Να ζητήσουμε από τον Θεό να συγχωρέσει τον συνάνθρωπό μας κι εμείς να φύγουμε από τις σκέψεις  εκδίκησης ή σκέψεις απομόνωσης. Να νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο που μας φώτισε το επόμενο σκαλί που θα μας οδηγήσει στην Ανάσταση.

Ο τρόπος λοιπόν που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μία προδοσία, είναι να αναζητήσουμε μέσα από τα γιατί τον λόγο και μετά μέσα από την πνευματικότητα, πού είναι η δική μας Ανάσταση !!!

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα