Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Γίνεται κάθε μου στόχος να έχει επιτυχία ? μέρος 4ο

Η δουλειά μας είναι ένας από τους σημαντικούς παράγοντες στη ζωή μας. Ας δούμε πόσο αποσπασματικοί είμαστε ή πόσο δοτικοί.
Τι γίνεται με τη δουλειά μας ? Πώς την επιλέγουμε ? Πώς την λειτουργούμε ?


Ο βασικός λόγος που κανονικά θα έπρεπε να επιλέγεται μία δουλειά είναι το νιώθω και όχι το χρήμα. Οι περισσότεροι την επιλέγουν με βάση το χρήμα, θέλουν να βγάζουν λεφτά και να κερδίζουν πολλά. Αυτό δεν είναι τόσο μεμπτό βέβαια, αλλά ο τρόπος, οι σκέψεις είναι αυτά που δημιουργούν τα προβλήματα και φτάσαμε τώρα να γκρεμιστούν τα πάντα γύρω μας γιατί βασίζονταν, στο φαίνεστε αλλά και στην επιφάνεια του στόχου μας.
Ας δούμε τα πράγματα πως έχουν στις δουλειές και πως τις αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι.  Η επιλογή της δουλειάς ή η αναζήτησή της γίνεται πρώτα από το πτυχίο ( αν υπάρχει) αλλά κυρίως αν υπάρχει το «μέσον». Αν υπάρχει μέσον τότε «όλα καλά», βολευόμαστε κάπου. Αυτό το βολεύομαι με το εργάζομαι με αγάπη, βέβαια ποτέ δεν συναντιέται ή κι αν συναντιέται είναι σπάνιο. Οπότε αυτοί που εργάζονται σε θεσούλες που τις απόκτησαν γιατί είχαν μπάρμπα στην Κορώνη αυτό που τους ενδιαφέρει είναι το χρήμα, το άραγμα και όχι η παραγωγή, η δημιουργία, η προσφορά. Ευτυχώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλλά δεν είναι ο κανόνας. 

Το ζητούμενο λοιπόν είναι να υπάρχει ένα μέσον. Από εκεί και μετά ακόμη και να μην έχεις τα προσόντα δεν χάθηκε και ο κόσμος. Ακόμη και σήμερα που έχουν γκρεμιστεί τα πάντα υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν να «βολευτούν» κάπου, λες και η εργασία είναι καναπές. Η πολυθρόνα της καταξίωσης πάντως είναι προς αναζήτηση και φυσικά ένας μισθός που να μας αρμόζει, όχι για τα προσόντα, αλλά για το μέγεθος του μέσου που διαθέτουμε, τι μπάρμπας είναι αυτός και πόσο μπάρμπας μας είναι. Εδώ λοιπόν σε αυτή την περίπτωση είναι που σαφώς δεν υπάρχει δοτικότητα στην εργασία ή κι αν υπάρχει είναι τόσο αποσπασματική που δεν φαίνεται. Αυτός είναι και ένας λόγος που φτάσαμε σήμερα στον τομέα αυτόν να παίρνουμε αποσπασματικά χρήματα, αποσπασματικές υπηρεσίες, αποσπασματική ασφάλιση.
Εκτός από αυτές τις περιπτώσεις που είπαμε παραπάνω έχουμε και τους ανθρώπους που με μόχθο και κόπο δημιουργούν τη δική τους επιχείρηση. Μία επιχείρηση που την φτιάχνουν με μεράκι, με κόπο, ξενύχτι, χρήμα και πολύ αγωνία. Αυτή η κατηγορία είναι η δοτική κατηγορία ή τουλάχιστον είναι δοτική κατά ένα μεγάλο ποσοστό. Άραγε την επιχείρηση αυτή την αγαπάμε ? Πώς νιώθουμε όταν είμαστε στη δουλειά όμορφα ή σαν να πηγαίνουμε για κρεμάλα ? Πόσο συχνά γκρινιάζουμε ? Πόσο κατηγορούμε τυχόν πελάτες μας ? Πόσο κατηγορούμε ή «θάβουμε» άλλους συναδέλφους ? Πόση αισχροκέρδεια υπάρχει ? Όλα αυτά τα ερωτήματα κρύβουν μέσα τους το αποσπασματικό γιατί ο δοτικός, αυτός που είναι ερωτευμένος με την δουλειά του, δείχνει κατανόηση στα «κακώς κείμενα», βέβαια του τυχαίνουν ελάχιστα ως καθόλου «κακώς κείμενα». Όσες ώρες και να βρίσκεται στη δουλειά ο άνθρωπος αυτός είναι σαν να είναι διακοπές. Δεν νιώθει τον «βραχνά» του πάλι Δευτέρα είναι. Αγαπάει κάθε τι που αφορά την δουλειά του. Καλό είναι λοιπόν να γνωρίζουμε πως αν πάντα βρίσκουμε πράγματα να γκρινιάζουμε για την δουλειά που εμείς δημιουργήσαμε τότε είμαστε αποσπασματικοί έτσι θα μας συμβαίνουν στην επιχείρηση αποσπασματικά πράγματα. Θα «τυχαίνουν» φθορές, καθυστερήσεις πληρωμών κλπ δυσλειτουργίες που θα μας προκαλούν άγχος και βάρος ψυχολογικό για την δουλειά μας. 

Οι επιχειρήσεις που ευημερούν σήμερα σε όλους τους τομείς είναι αυτές που τα αφεντικά τους είναι απόλυτα αφοσιωμένα με αγάπη στην εργασία αυτή, όπως ήταν και την πρώτη τους μέρα, με τον ίδιο ενθουσιασμό.
Αν στην εργασία σου δεν έχεις ενθουσιασμό, χαρά, αισιοδοξία τότε ψάξε να βρεις γιατί δεν σου αρέσει. Αν δεν το βρεις να ξέρεις ότι με τις σκέψεις σου και τα συναισθήματά σου εσύ πολεμάς αυτό που έχτισες και εσύ είσαι η αιτία που γκρεμίζεται.
Τώρα θα μου πείτε, όμως έχουμε φτάσει όλοι σε ένα τέλμα γιατί ? Μα γιατί η πλειοψηφία δυστυχώς δεν ήταν στον  ενθουσιασμό, στην χαρά, στην προσφορά και την αισιοδοξία, αλλά στην κλάψα, τη μιζέρια. «Πω πω, άκουγες, πάλι στη δουλειά πρέπει να πάω». «Ε, τι να κάνουμε έχουμε πολύ δουλειά», έλεγε ο άλλος. Εκφράσεις και ατάκες που καθόριζαν την εξέλιξη.
Τα αγκομαχητά έδιναν και έπαιρναν, τώρα που φτάσαμε σε τέλμα ένα παραπάνω.
Υπάρχουν και οι εργασίες που έχουν βασικές θέσεις σε δημόσιες υπηρεσίες κοινωνικής προσφοράς, όπως νοσοκομεία, σχολεία κλπ. Εκεί σε αυτές τις θέσεις που από μόνες τους είναι ευλογία μέσα από την προσφορά στον συνάνθρωπο υπήρχε όχι μόνο η κλάψα αλλά και το παίρνω ότι μου γουστάρει. Πόσο υλικό έφευγε από αυτούς τους φορείς για να έρθει στα σπίτια μας. Πόσο δεν βαριέσαι ακουγόταν. Πόσο αγκομαχητό υπήρχε και σε αυτούς τους τομείς ? 

Η έρευνα αυτή αφορά ατομικά τον καθένα μας. Αν ο κάθε άνθρωπος δεν κάνει την δική του αξιολόγηση στο αν είναι δοτικός ή αποσπασματικός στη δουλειά του. Πώς να βρει τρόπο να το αλλάξει? Πώς να αγαπήσει αυτό που κάνει ? Πώς να σταματήσει να έχει συνείδηση και ηθική πτυσσόμενη ανάλογα με το τι τον βολεύει την κάθε στιγμή, μη περιμένετε να έρθει η ευημερία. Γιατί ακόμη και να έρθει θα είναι αποσπασματική. Η αλλαγή οφείλουμε να γίνει εσωτερικά, ουσιαστικά και δοτικά.
Αν πάρετε παράδειγμα κάποιον αγαπημένο σας επώνυμο καλλιτέχνη, ηθοποιό, αθλητή, ποδοσφαιριστή θα δείτε ότι αυτό που επιλέγουν να κάνουν το επιλέγουν με την ψυχή τους και είναι αφοσιωμένοι, δοτικοί και ερωτευμένοι με τον στόχο τους και γι αυτό έχουν αυτή την επιτυχία.  Ενώ αυτοί που το κάνουν μόνο για τη δόξα, χάνονται μέσα στην μόδα και στο ανάλογο promotion που τους γίνεται. Αυτοί που το κάνουν για τη δόξα και όχι μέσα από την ψυχή τους αν δεν έχουν τον σωστό μάνατζερ τους τρώει το σκοτάδι.
Αυτός που ακολουθεί την ψυχή του και είναι ερωτευμένος με αυτό που κάνει, πάντα θα έχει ευλογίες. 

Για να βελτιώσουμε την γενική εικόνα οφείλουμε να βελτιώσουμε τη δική μας εικόνα.
Στο τέλος όλης αυτής της διαδρομής εσείς θα συλλέξετε μέσα από τη δική σας έρευνα τις λίστες σας και θα δείτε που γέρνει η δική σας ζυγαριά. Αν γέρνει στο αποσπασματικοί τότε θα ξέρετε γιατί και η ζωή σας ως προς εσάς είναι αποσπασματική και όχι δοτική.
Συνεχίζεται..

ετικέτα ( τέχνη ζωής )

Δωροθέα