Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Η ψυχολογία του όχλου και η μετατροπή του από πρόβατο σε λύκο

Ο όχλος, το γενικό σύνολο των ανθρώπων είναι μία διαδρομή έρευνας για τους «ισχυρούς» του πλανήτη.


Ο τρόπος που δεχόμαστε ή δεν δεχόμαστε τα πράγματα είναι που «διδάσκει», δηλαδή επιτρέπει στους ανθρώπους αυτούς να μας κατευθύνουν.
Για εκείνους είναι ένα στοίχημα, ένα πείραμα στο οποίο συμμετέχεις σαφώς με την ανοχή σου και τον «ύπνο» σου. Στην πραγματικότητα τους το επιτρέπεις.
Αν παρατηρήσετε θα δείτε πως ως ένα σημείο γνωρίζετε την ψυχολογία του περίγυρού σας, την ψυχολογία της πελατείας σας αν είστε επιχειρηματίας- πωλητής ή σε κάποια θέση που έχει να κάνει με το κοινό. Δεν έχετε σπουδάσει ψυχολογία, όμως με την πάροδο του χρόνου μέσα από την εμπειρία σας μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποια πράγματα για τον χαρακτήρα του άλλου.
Οι «ισχυροί» του πλανήτη όμως έχουν την υποδομή για τον ρόλο που έχουν, από ψυχολόγους, από κοινωνιολόγους και γενικά από ανθρώπους που ερευνούν την στάση- θέση του όχλου.
Όταν λοιπόν αντιλαμβάνονται πως επηρεαζόμαστε μαζικά είτε θετικά είτε αρνητικά, τότε ξέρουν πώς να μας «πασάρουν» την όποια πληροφορία και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για την επιτυχία τους. 

Βλέπουν τι απήχηση έχει η όποια θέση δημιουργήσουν και λειτουργούν αναλόγως.
Ξέρουν πολύ καλά πόση ανάγκη έχουμε από το «παραμύθιασμα» και πώς να μας «χορεύουν στο ταψί».
Γνωρίζουν ακριβώς πώς να επηρεάσουν κάθε ομάδα ανθρώπων. Ξέρουν ότι ο όχλος ασχολείται με την επιφάνεια και σε αυτή βασίζονται, με αυτή μας οδηγούν.
Οπότε τώρα τα «πρόβατα» που υπήρχαν δίπλα μας, στους διπλανούς μας συνανθρώπους, αυτοί οι «ισχυροί» μετέτρεψαν τα «πρόβατα» σε «λύκους».
Ναι γύρω μας είμαστε περιτριγυρισμένοι από «λύκους» οι οποίο είναι έτοιμοι να φάνε τον διπλανό τους.  Ακόμη και οι άνθρωποι που μέχρι χθες είχαν υπομονή τώρα με την τόση οργή που έχουν, ξεσπούν έτσι απλά στο κάθε τι. Δεν αντέχουν τίποτε πια. Η φαγωμάρα έχει αρχίσει μέσα στα σπίτια μας, μεταξύ μας, κοιτάμε τους δικούς μας ανθρώπους με μίσος, με έχθρα. Νιώθουμε ότι μας πνίγουν, ότι εκείνοι φταίνε που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Η φαγωμάρα έχει επεκταθεί και στις δουλειές μας και έχει πάρει διαστάσεις ολέθρου. Πάει το πρόβατο πέθανε, το έχει κατασπαράξει ο λύκος.
Γιατί κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του και από τα δύο. Κάθε άνθρωπος έχει έναν λύκο και ένα πρόβατο. Όταν ο λύκος αυτός αρχίζει να οργίζεται κατασπαράζει το πρόβατο σιγά- σιγά μέχρι τελικής πτώσης. 

Το καλό και το κακό συνυπάρχουν πάντα. Το θέμα είναι στη μάχη που δίνει το καλό με το κακό κάποτε να νικήσει το καλό. Τώρα όμως στην περίπτωση του όχλου δυστυχώς το πρόβατο πέθανε. Ο λύκος έχει κάνει την εμφάνισή του και σε κάποιες περιπτώσεις θα εμφανιστεί ο λύκος φορώντας ακόμη την προβιά του πρόβατου. Αλλά καταλαβαίνεις πολύ καλά ότι δεν είναι το πρόβατο από το πόσο μεγάλα μάτια έχει, από το πόσο μεγάλα αφτιά έχει από το πόσο μεγάλο στόμα έχει… ο λύκος φαίνεται απόλυτα από τη στάση του και καταλαβαίνεις πως έχει μετατραπεί όλο μας το περιβάλλον σε έναν οργισμένο λύκο.  
Όλο αυτό το συντηρούμε εμείς. Κανένας «ισχυρός» δεν θα μπορούσε να κάνει κουμάντο και μάλιστα να μετατρέψει τη δομή μας, αν αυτή η δομή δεν είχε στεγανά και να μπάζει νερά. Γνώριζαν οι «ισχυροί» ότι αυτό το πρόβατο είναι πλασματικό σε πολλούς τομείς όπως επίσης  γνώριζαν ακριβώς τον τρόπο πώς να δημιουργήσουν λύκους. Στόχος ? Μα να φαγωθούμε μεταξύ μας. Να φτάσουμε στα έσχατα επίπεδα του μίσους, της ζήλιας, της αλαζονείας και όλα τα αρνητικά κομμάτια για να τα βγάλουμε ο ένας προς τον άλλον.
Με μεγάλη ευκολία λοιπόν δείχνουμε τα δόντια μας στους γονείς μας, στα παιδιά μας, στα αδέρφια μας, στους συντρόφους μας κλπ. Η αρχή είναι να δείξουμε τα δόντια μας, το επόμενο  βήμα είναι να αρχίσουμε να «τρώμε».  

Ναι να τρώμε ότι βρεθεί μπροστά μας. Να προκαλούμε κακό όπου μας «παίρνει». Είτε αυτό λέγεται ζώα, είτε λέγεται φύση, είτε λέγεται βιασμός μικρού παιδιού, είτε λέγεται κλοπή, είτε λέγεται όπως. Η φωτιά όταν πάρει μεγάλη έκταση ανάλογα και τον  άνεμο θα κάψει ότι βρεθεί στον δρόμο της και δεν μπορείς εύκολα να τη σταματήσεις. Η φωτιά της κακίας και της «λύσσας» του λύκου που κρύβαμε μέσα μας πήρε διαστάσεις φρίκης.
Αυτό που ήξεραν οι «ισχυροί» του πλανήτη αλλά το ξέρετε και εσείς ατομικά, είναι ότι ελάχιστοι άνθρωποι είναι αυτοί που θα ασχοληθούν με την ουσία της ζωής. Τόσο ελάχιστοι που δεν συμπληρώνουν ούτε ένα χωριό. Όλοι μα όλοι αναζητούν πάντα τον φταίχτη δίπλα τους αλλά ποτέ δεν θα αναζητήσουν την εσωτερική τους θέση. Ξέρουν οι «ισχυροί» αλλά κι εμείς ατομικά, ότι κάθε γνώση προς την αγάπη και την ουσία που έχει υπάρξει στον πλανήτη από τους αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους και από κάθε φιλόσοφο ή πνευματικό δάσκαλο έχει πέσει στο κενό. Κανένας δεν ασχολείται με το να ψάξει, όλοι οδηγούνται μέσα από ένα φαίνεσθε . 

Δύο τινά υπάρχουν να περιμένουμε να δούμε το επίπεδο των λύκων πού θα μας οδηγήσει και η άλλη είναι να αναζητήσουμε αυτό το πρόβατο που υπάρχει μέσα μας να το μετατρέψουμε σε Αμνό= Νου= Ναό = λύτρωση απελευθέρωση. Η ιστορία και οι προφητείες περιγράφουν τη λαίλαπα που θα βιώσουμε. Ας μην εθελοτυφλούμε ότι θα γλυτώσουμε, γιατί με τόσους λύκους γύρω μας δεν γίνεται να τη γλυτώσεις. Οι λύκοι αυτοί τη στιγμή διψούν για αίμα… και το αίμα έχει αρχίσει να «μυρίζει» ως επόμενο βήμα στο τερέν του «παιχνιδιού».
Ποιος θέλεις να νικήσει ? Οι «ισχυροί» που παίζουν επειδή τους επιτρέπουμε ή να πάρουμε επιτέλους αυτό που μας ανήκει δηλαδή την ουσία της αγάπης και τον παράδεισο στην γη?

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα