Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Μη το βάζεις στα πόδια … απλώς κάνε χώρο.

Γεγονότα πολλά που συμβαίνουν στη ζωή κάθε ανθρώπου που φτάνουν σε ένα σημείο να μοιάζουν θηλιά που μας πνίγει. Σε ένα σημείο που δεν αντέχεις τίποτε άλλο, εκεί που η σταγόνα είναι αυτή που έμεινε για ξεχειλίσει το ποτήρι. Είναι το σημείο που δεν αντέχεις τίποτε άλλο. Το απόλυτο τέλμα της απόγνωσης. Μόνο όσοι έχουν φτάσει σε αυτό το οριακό χείλος του γκρεμού μπορούν να καταλάβουν απόλυτα τη φράση «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα».


 Είναι εκεί σε εκείνο το σημείο που ο φόβος έχει μαγκώσει κάθε σου κύτταρο, δεν ελέγχεις την ανάσα σου, δεν ελέγχεις τις σκέψεις σου οι οποίες όλες έχουν την ίδια εικόνα ξανά και ξανά Καταστροφή !!! Όλο αυτό είναι από τις χειρότερες μορφές βίας που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος. Συνήθως σε τέτοια σημεία φτάνουν εκείνοι που έμαθαν στη ζωή τους να είναι εντάξει με όλους και με όλα. Οπότε όταν έρχεται το οικονομικό ή συναισθηματικό τσουνάμι μπροστά τους χάνουν εντελώς την ισορροπία τους και νιώθουν παραπάνω από απογοητευμένοι. Νομίζω ότι συναίσθημα για να περιγράψει αυτή τη μορφή απόγνωσης δεν υπάρχει. Όταν όλο αυτό το βαρύ φορτίο μας βρει θέλει πολύ μα πάρα πολύ πίστη στην ίδια την ζωή για να σηκώσουμε τον εαυτό μας από το υπόγειο, γιατί δεν είναι στο πάτωμα πια ο εαυτός μας, έχει διαπεράσει στο υπόγειο. Από εκεί από εκείνο το υπόγειο για να βγεις θέλει να θέλεις να ζήσεις. Να πεισμώσεις. Να χτυπήσεις το χέρι στο τραπέζι και να πεις ήρθα να ζήσω και θα ζήσω. Αφού έχεις υποστεί τα περισσότερα χτυπήματα της «μοίρας» όλα μαζί. 

Τώρα ξέρεις, ξέρεις πως είναι το πάτωμα, ξέρεις πως είναι ο πόνος ο συναισθηματικός και από εκεί και μετά αναστηλώνεις εσένα με άλλη δύναμη και άλλα όπλα. Βρίσκεις πώς γκρεμίστηκαν όλα τα προηγούμενα «υποστυλώματα» που είχες βάλει μέχρι την καταστροφή και αρχίζεις από την αρχή. Μόνο που αυτή τη φορά έχεις επίγνωση γνωρίζεις που μπορείς να στηριχθείς. Ότι ήξερες ως δεδομένο και ως στάνταρ μέχρι τη στιγμή του καταστροφικού «σεισμού» που έγινε στη ζωή σου, πέθανε, τελείωσε, δεν ισχύει, όχι για σένα τουλάχιστον. Εκεί σε όλη αυτή την καταστροφή είδες καλύτερα και όλους τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν. Ίσως να ένιωσες ποιο μόνος από μόνος.
Άρα με την προδοσία στο πετσί σου και την κατάρριψη όλων των στάνταρς σου, αρχίζεις μία νέα ζωή με νέες βάσεις και νέα δεδομένα για σένα.
Το νέα για να δημιουργηθεί και να έχει υπόσταση οφείλει να μπει πάνω σε νέες γνώσεις. Οπότε αρχίζεις να αναθεωρείς όλα τα πρέπει και δεν πρέπει που έμαθες, γιατί αυτά σε οδήγησαν σε αυτόν τον τόσο επίπονο δρόμο. Αναζητάς σε βάθος όλες σου τις ιδιότητες καλές και κακές. Τώρα ξέρεις πώς να αξιοποιήσεις κάθε τι. Διψάς για την αλήθεια και γίνεσαι ο μεγαλύτερος υποστηριχτής της. Αυτό που μαθαίνεις κυρίως είναι να υποστηρίζεις την ουσία σου και να αφιερώνεις χρόνο σε δικές σου ανάγκες και θέλω. Γιατί στον πρώτο γύρο της ζωής σου μπροστά σου είχες μόνο τα πρέπει και το τι θα πουν οι άλλοι. Όμως τι σπουδαία διαπίστωση : Η ζωή είναι ΔΙΚΗ ΣΟΥ!!!

Άρα θα τη ζήσεις εσύ και μόνο εσύ. Στο δεύτερο γύρο που σου δίνει η ζωή βάλε κάτω την αναζήτηση, την αναγνώριση. Ο σοφός μαθαίνει από τα λάθη του. Που σημαίνει πως στον πρώτο γύρο, αυτά που έκανα πως δεν τα βλέπω, που με στεναχωρούσαν αλλά δεν μιλούσα, που κατάπινα για να είναι όλοι οι άλλοι καλά, που έβλεπα να μου ροκανίζουν τα «πόδια» οι καλοί μου φίλοι αλλά στο βωμό της φιλίας έλεγα πως δεν θα θελήσουν το κακό μου. Όλα γκρεμίστηκαν σαν τραπουλόχαρτα. Άρα τι ? Σταματάω τη ζωή ? Σταματάω τα όνειρα ? Σταματάω να πιστεύω στους άλλους ? Όχι φυσικά, απλώς τοποθετώ νέες βάσεις σε μένα τέτοιες που να έχουν μέσα τους όχι την απλή γνώση, αλλά την επίγνωση. Πετάω από μέσα μου κάθε σάπιο «πρέπει» και το αντικαθιστώ με ουσιαστικές διαδρομές αρμονίας και ευημερίας. 
Όσο μένεις και παραμένεις κάτω από φράσεις όπως :
«Έτσι έχω συνηθίσει»
«Αυτά με μάθανε»
και άλλες τέτοιες παρόμοιες φράσεις το σίγουρο είναι ότι δεν επιτρέπεις σε νέα γνώση να έρθει στη ζωή σου.
Η νέα γνώση θα έρθει αλλά για να την δεις και να την αναγνωρίσεις οφείλεις να βγάλεις τη σκουριά από τη σκέψη σου και τον τρόπο «που έμαθες» να λειτουργείς.
Κάθε γνώση στη ζωή μας έρχεται για να φύγει, για να αντικατασταθεί με μια καινούργια όταν έρθει η ώρα.
Για να αναγνωρίσεις ότι ήρθε η ώρα οφείλεις να αποκτάς κενό από τις γνώσεις που έχεις. Από τις γνώσεις που σε κρατούν σε απόσταση από το φρέσκο. 

Κάνε χώρο στη ζωή σου. Βάλε νέα χρώματα. Ένα να θυμάσαι καλά και να μη το ξεχάσεις, το πέσιμο σου, να το έχεις οδηγό σου. Έπεσες γιατί σε έβαλες σε δεύτερη μοίρα, γιατί τα πρέπει έκαναν κουμάντο, γιατί ήσουν σαν φτερό στον άνεμο από τις γνώμες των άλλων και η δική σου έπεφτε στο κενό. Να θυμάσαι πως ο καλύτερος κριτής σου είσαι μόνο εσύ, γιατί μόνο εσύ γνωρίζεις απόλυτα τι ένιωσες, τι βίωσες, τι σκέφτηκες, πόσο πόνεσες και κανένας άλλος, όσο και να σε αγαπάει αυτός ο άλλος. Δεν έχει να κάνει με το μέγεθος της αγάπης, απλώς όποιος δεν έχει περάσει από κάποιους δρόμους δεν μπορεί να καταλάβει τον άλλον, όσο καλά να τα περιγράφεις. Η περιγραφή από το βιώνω έχει μία μεγάλη απόσταση.
Μόνο εσύ είσαι ο οδηγός σου, μόνο εσύ κρατάς σε αυτόν τον δεύτερο γύρο το τιμόνι και αν τώρα κάνεις στραβοτιμονιά δεν πειράζει, θα είναι από επιλογή σου.
Αποδέξου κάθε τι που είσαι και κάθε τι που δεν είσαι. Όπως και να έχει είσαι τέλειος και το σίγουρο είναι ότι κανένας δεν μπορεί σε αντικαταστήσει ποτέ.

Ο δρόμος της αυτογνωσίας ήταν για μένα η σανίδα σωτηρίας που μου έδωσε τον λόγο για να συνεχίσω να υπάρχω. Ήταν και είναι το απόλυτο φως μετά από το απόλυτο σκοτάδι. Όχι το σκοτάδι δεν φεύγει από τη μία μέρα στην άλλη, όμως αυτό που κερδίζεις τελικά μέσα από όλη αυτή τη νέα διαδρομή είναι να λες «δεν πειράζει» και να το εννοείς μέσα από την καρδιά σου. Να γνωρίζεις πως υπάρχει το σκοτάδι και εσύ μέσα εκεί να βάζει χρώματα, έστω και στα τυφλά.

Που ξέρεις όταν ανάψει ένα φως μέσα σε αυτό το σκοτάδι μπορεί να δεις τον ωραιότερο αφηρημένο πίνακα που έχεις δει ποτέ. Θα είναι φτιαγμένος από την ψυχή σου και την καρδιά σου. Όμως εσύ θα έχεις νικήσει το σκοτάδι- φόβο μέσα από το σκοτάδι- φόβο. Όταν ξέρεις πως είναι να φοβάσαι κάθε λεπτό, από εκεί και μετά ότι και να νιώσεις είναι ευλογία. Όταν πια αυτή η ανασφάλεια κοπάσει είσαι αγκαλιά με το Είμαι σου, με τον σπουδαίο σου Εαυτό. Ο οποίος Εαυτός ήταν πάντα εκεί μαζί σου και θα είναι μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου. 

ετικέτα ( ελευθερία) 

Δωροθέα