Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Και την πίτα ολόκληρη… και τον σκύλο χορτάτο

Όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας έχουμε την τάση και την ιδιότητα να τα παίρνουμε σε προσωπικό επίπεδο. Μας ενδιαφέρει πως τα βλέπουμε εμείς και όχι ο άλλος. Αυτός ο δρόμος του εγωισμού μπορεί να γίνει οδηγός για να μπορέσεις να δεις την αλήθεια.


Στην πραγματικότητα λοιπόν δεν μας νοιάζει τι συμβαίνει έξω από μας. Δεν μας νοιάζει σε ποιον έκοψαν το μισθό, ποιος δεν έχει να φάει σήμερα, ποιος χώρισε, ποιος δεν είναι χαρούμενος και όλα αυτά που αναφέρω δεν αφορούν γενικά τον κόσμο γύρω μας. Αλλά τους πολύ δικούς μας ανθρώπους, τους φίλους μας κλπ. Θα σταθούμε στο πλάι τους μέχρι ένα σημείο και αυτό με τους δικούς μας όρους. Ότι και να ακούσουμε από τους δικούς μας ανθρώπους ως πρόβλημα, αμέσως θα επιστρέψουμε στον λατρευτό μας εαυτό και θα αναφερθούμε και σε δικές μας σκοτούρες, δυσκολίες και προβλήματα. Όχι πως δε θα νοιαστούμε για τον άλλον, αλίμονο. Απλώς όταν θα τον δούμε θυμωμένο, τσαντισμένο, κακόκεφο, να μας παραθέσει κάποιο του πρόβλημα, εμείς θα το πάρουμε προσωπικά ( όπως έχουμε συνηθίσει άλλωστε) και θα κάνουμε τον άλλον να νιώσει άβολα και άσχημα. 
 Αναλόγως μπορεί να νιώσει τύψεις και ενοχές που μας «φορτώθηκε». Εμείς θα του ξεστομίσουμε ένα ωραίο «όχι μη στεναχωριέσαι, γι’ αυτό είναι οι φίλοι, η μαμά, ο αδερφός κλπ», ωστόσο το ενδεχόμενο να μη το εννοούμε απόλυτα, είναι πολύ πιθανό. Αν για κάποιο λόγο λίγο αργότερα παρουσιαστεί κάτι σε εμάς και δεν λάβουμε ανάλογη συμπεριφορά τότε αρχίζουμε να κοιτάζουμε πάλι μόνο εμάς, αλλά αυτή τη φορά πιο έντονα και φανερά ως προς τον άλλον. Θα αρχίσουμε υπονοούμενα ή θα τα πούμε «κατάμουτρα».

Αν θελήσουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας λοιπόν, θα δούμε ότι νοιαζόμαστε ποιο πολύ για τον εαυτούλη μας παρά για τους άλλους, όποιοι και να είναι οι άλλοι, πρέπει να μας νοιάζονται «όπως θέλουμε εμείς». Με τον τρόπο που προστάζει το εγώ μας. Σιγά μην επιτρέψουμε στον άλλον να νιώθει άνετα και ελεύθερα. Έτσι θα τον κάνουμε να πιστεύει, αλλά όταν έρθει η ώρα θα ανοίξουμε το βιβλίο της μνήμης μας και θα αρχίσουμε να αραδιάζουμε τι έχουμε κάνει εμείς και τι ο άλλος.
Αυτές οι διαδρομές συμπεριφοράς υπάρχουν σε όλες τις σχέσεις αν τις αναζητήσετε με θάρρος. Από τη μαμά προς το παιδί, από το παιδί προς τη μαμά, από τον σύντροφο στον σύντροφο και πάει λέγοντας. Έχουμε όλοι μας έτοιμη μια ζυγαριά και ζυγίζουμε κάθε λεπτό πόσο δεν μας σκέφτονται οι άλλοι, πόσο μας αγνοούν, πόσο μας πόνεσαν κλπ.   

Αν «τύχει» δε, να φτάσουμε εμείς στο σημείο να πονέσουμε κάποιον θα το βαφτίσουμε «δικαιοσύνη» ή «τι να έκανα» ή «για το καλό σου» ή οτιδήποτε θα είναι αυτό που θα κάνει τον άλλον να νιώσει άβολα και άσχημα.

Οπότε αφού με μεγάλη ευκολία μας νοιάζει μόνο ο εαυτός μας και τίποτε άλλο, μπορούμε να αρχίσουμε με οδηγό όλα αυτά και να μπούμε στη λύση του γόρδιου δεσμού που έχουμε δημιουργήσει, από μας για μας επί της ουσίας. Να πάρουμε την αυτοβελτίωση για να βρούμε επιτέλους ισορροπία, αρμονία και να μάθουμε το βασικότερο όλων. Να μην τα παίρνουμε όλα προσωπικά και ότι δεν γυρίζουν όλα γύρω από το εγώ μας. 

ετικέτα ( τέχνη ζωής )

Δωροθέα