Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Το χρυσό κλουβί

Ο αυστηρός και ο υποταγμένος.
Δύο ρόλοι εξουσίας φόβου και ανασφάλειας και οι δύο.
Η αυστηρότητα είναι ένδειξη αδυναμίας- φόβου και όχι δύναμης.
Αυτός που είναι σίγουρος για τον εαυτό του δεν αναζητά δρόμους εξουσίας, αλλά δρόμους ελευθερίας. Γιατί γνωρίζει ότι η αγάπη είναι ελευθερία και όχι σκλαβιά.


Αυτός που είναι γεμάτος ανασφάλειες και φοβίες έχει ανάγκη να σκλαβώνει και να έχει αυτούς που αγαπά σε κλουβιά, κάποιες φορές χρυσά μεν, αλλά κλουβιά. Αυτός που είναι αυστηρός δηλαδή φοβισμένος και ανασφαλής αναζητά οπαδούς και ανθρώπους που θα είναι υποταγμένοι στον λόγο του.   

Κάθε φορά που «τολμά» αυτός που είναι σκλαβωμένος στο κλουβί να μιλήσει, ο αυστηρός θα αρχίσει τις απειλές.
Νομίζουμε λοιπόν ότι η αυστηρότητα είναι δύναμη αλλά θα την πω παθητικότητα και ανασφάλεια. Παθητικότητα γιατί ο άνθρωπος αυτός δεν έχει κάνει βήματα προς την αναγνώριση του πραγματικού είμαι αλλά και ο ίδιος είναι σε ένα κλουβί εγκλωβισμένος που το λέει αυτοκριτική.
Αυτός που κρίνει τον εαυτό του δεν έχει άλλο τρόπο και άλλο δρόμο να αντιμετωπίσει τους άλλους παρά μόνο μέσα από τη κρίση.
Αυτό όλο δεν επιτρέπει σε κανέναν στη σχέση να νιώθει ήρεμα και ελεύθερα γιατί και ο χειραγωγημένος αλλά και ο αυστηρός είναι απόλυτα δεμένοι κάτω από τον ίδιο ζυγό. Το εγώ και τον φόβο. Όσο πιο εγωιστής είναι κάποιος τόσο περισσότερη ανάγκη έχει από εξουσία. Να εξουσιάζει τους άλλους και αν δεν μπορέσει τελικά να εξουσιάζει κλείνεται εντελώς στον εαυτό του και εξουσιάζει απόλυτα τον εαυτό του με την αυστηρότητά του. 


Η αυστηρότητα δεν έχει ελίσσομαι και εξελίσσομαι αλλά έχει βαλτώνω μέσα από τον φόβο και την ανασφάλεια. 
Κάθε σχέση είναι ελευθερία και όχι σκλαβιά, ούτε αυστηρότητα. Επιτρέπω σε μένα την ασφάλεια μέσα από την αγάπη, την κατανόηση και την αποδοχή. Τα φτερά της ελευθερίας είναι ο καλύτερος οδηγός για τις σχέσεις οικειότητας, αλλά ποτέ η σκλαβιά, η τιμωρία, η αυστηρότητα.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα