Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Και που λες Ευτυχία… έτσι είν’ η ζωή…

Maik Rozakis, Play Boys, Etsi einai i zoi, Έτσι είναι η ζωή

Στίχοι:

Τι τα θες, έτσι είν' η ζωή.
Βρίσκεις τέλος μα ποτέ αρχή.
Κι αν πονάς πίσω μη κοιτάς.
Ω τι τα θες, έτσι είν' η ζωή!

Είσαι πλούσιος, θέλεις ομορφιά.
Είσαι ωραίος, θέλεις τα λεφτά.
Μη ζητάς να βρεις την αρχή.
Ω τι τα θες, έτσι είν' η ζωή!

Έχεις φίλους, θέλεις μοναξιά.
Είσαι μόνος, θέλεις συντροφιά.
Χαμογέλα, γέλα σ' ό,τι σου συμβεί.
Τι τα θες, έτσι είν' η ζωή!

Και στον αδερφό είσ' αγαπητός
αν του δίνεις απ' αυτό που τρως.
Και αν πάψεις, δε θα σε ξαναδεί.
Ω τι τα θες, έτσι είν' η ζωή!




Και που λες ευτυχία, τόσες χιλιάδες χρόνια εσένα ψάχνουν οι άνθρωποι, για σένα ζούνε. Εσένα εύχονται ο ένας στον άλλον με από την υγειά τους.
Σε ψάχνουν πάντα μέσα στα μεγάλα. Εκεί θεωρούν ότι κρύβεσαι. Έτσι άρχισαν να κάνουν μεγάλα όνειρα, να δημιουργούν μεγάλα σπίτια, μεγάλα πορτοφόλια, μεγάλα αυτοκίνητα. Όμως δεν μπόρεσαν να διδαχτούν από όλους τους ανθρώπους δίπλα τους, αυτούς που κατάφεραν και βρήκαν ή δημιούργησαν τα μεγάλα, τελικά σε βρήκαν, σε συνάντησαν ? Όχι, αυτοί όχι μόνο δεν σε συνάντησαν αλλά με κάθε τι μεγάλο που αποκτούσαν μαζί αποκτούσαν μεγαλύτερη θλίψη, μεγαλύτερη αποξένωση, μεγαλύτερους φόβους. Τα «μεγάλα τζάκια» αναζητούσαν πάντα «μεγάλα τζάκια» για να ενωθούν. Όμως αυτή η ένωση δεν είχε μέσα της αγάπη, οικειότητα, τρυφερότητα, στοργή, αλλά συμφέρον. Έτσι κάθε τι μεγάλο κρύβει μέσα του όχι εσένα ευτυχία μου, αλλά το μέγιστο της μοναξιάς και της δυστυχίας. Το κάθε τι μεγάλο που ψάχνουν να σε βρουν εκεί οι άνθρωποι, έχει μέσα του και μεγάλα συμφέροντα. Το συμφέρον δεν συναντήθηκε ποτέ με την αγάπη και την ευτυχία γιατί από μόνο του το συμφέρον είναι σκλαβιά και υποδούλωση. 

Μεγάλα σαλόνια, ακριβοί καναπέδες, ολόμαλλα χαλιά κι όμως μέσα σε αυτά τα σαλόνια σπάνια θα ακούσεις γέλια, χαρές και στιγμές ευτυχίας. Είναι τόσο κρύα και μουδιασμένα, γιατί μπορεί να σου δίνουν την άνεση, αλλά όχι την ηρεμία. Πόσο ήρεμος μπορεί να είσαι αν φοβάσαι για το ολόμαλλο χαλί σου και τον πανάκριβο καναπέ σου?
Μεγάλα πορτοφόλια, τα οποία για να τα αποκτήσεις απομονώθηκες από τους ανθρώπους σου για να φτάσεις αυτή την «αξίωση» να έχεις πολλά λεφτά. Έχεις πολλά λεφτά, τα έκανες με πολύ κόπο, στερήθηκες τα χρόνια και τη ζωή σου. Δεν πήγαινες πουθενά για να μην ξοδέψεις, για να έχεις αργότερα και αυτό το αργότερα έχει έρθει τώρα κι εσύ δεν μπορείς να χαρείς τίποτε γιατί οι συνθήκες δε σου το επιτρέπουν. Έχασες τον δρόμο της ζωής, της ουσίας, σκλαβωμένος σε ένα κυνηγητό για το χρήμα, κι αν κοιτάξεις τους ανθρώπους σου, θα δεις ότι δεν τους ξέρεις καλά, ούτε αυτοί εσένα. Αλλά κυρίως έχεις χάσει τον ίδιο σου τον εαυτό μέσα σε αυτό το μεγάλο πορτοφόλι, που τελικά πότε σου έδωσε ευτυχία? Μήπως χάρηκες τίποτε ? Μήπως ένιωσες ασφάλεια ?
Ακόμη και οι μεγάλοι καλλιτέχνες μας έδειξαν πόσο μόνοι ήταν και πως τη μεγάλη ευτυχία δε τη συνάντησαν.
Κάθε μεγάλο λοιπόν που εκεί σε ψάχνουμε ευτυχία μου, μόνο δυστυχία έχει. 

Πότε θα καταλάβουμε ότι στα απλά, τα μικρά, τα καθημερινά υπάρχεις ευτυχία μου. Μέσα εκεί στις τόσο μικρές χαρές είσαι εσύ. Μέσα σε ένα χάδι, σε ένα γεύμα με ψωμί κι ελιές, σε ένα απλό κρασάκι, σε ένα απόγευμα με φίλους για έναν απλό ελληνικό καφέ. Τόσες πολλές στιγμές μικρές, με τόση ευτυχία. Κάθε μέρα είσαι μαζί μας ευτυχία μου αλλά δεν σε αναγνωρίζουμε γιατί είμαστε τόσο κολλημένοι με το μεγάλο. Φεύγει η ζωή, χάνουμε ανθρώπους μας κι εμείς δεν έχουμε καταλάβει τη σημαντικότητα του απλού. Πόση ομορφιά- ηρεμία- ευτυχία κρύβεται μέσα στην απλότητα.
Πόσο εμείς οι ίδιοι έχουμε δυσκολέψει τις ζωές μας ?
Που είναι λοιπόν η ευτυχία ?
Η ευτυχία είναι μία κατάσταση μέσα μας, εκεί μέσα στην καρδιά μας και στην αντίληψή μας. Να νιώσουμε τυχεροί, να νιώσουμε ευγνώμονες, να νιώσουμε ευλογημένοι με κάθε τι μικρό, ουσιαστικό, απλό, καθημερινό.  
Γιατί αν περιμένετε το μεγάλο εκτός του ότι μπορεί να μην έρθει ποτέ, ακόμη και να έρθει δεν θα είναι αυτό που φαντάζεστε και φυσικά δεν ξέρετε εσείς πως θα είστε μέσα σε ένα μεγάλο συμβάν «ευτυχίας».
Σοφός είναι αυτός που διδάσκεται από τους δρόμους των υπολοίπων, πιάνει τη ζωή από τα μαλλιά και τη ζει μέχρι το μεδούλι της, όπως και να είναι αυτή η ζωή. Η ζωή είναι ακριβώς όπως το ψάρι, λένε πως ξέρει να φάει ψάρι όποιος το τρώει μέχρι το κόκκαλο. Έτσι είναι και η ζωή αν δεν τη φάμε μέχρι το κόκκαλο κάθε λεπτό, τότε πάντα θα τρώμε μία μπουκιά από κάθε στιγμή, οπότε θα φτάσει η ώρα που θα φεύγουμε από δω νηστικοί- φτωχοί και φυσικά δυστυχισμένοι. Όχι επειδή η ζωή μας φέρθηκε άδικα, αλλά επειδή εμείς δεν είχαμε τη διάθεση να την ξεκοκαλίσουμε και εναποθέταμε τα πάντα σε ένα αύριο ή σε ένα μεγάλο συμβάν «ευτυχίας».  


Η ζωή είναι για να τη ζούμε στο τώρα της. Η ζωή είναι δική σου πάρε την απόφαση να την ξεκοκαλίζεις με την ψυχή σου. Να θυμάσαι πως κάθε λεπτό είναι λεπτό ευτυχίας, αρκεί εσύ να ανοίξεις την αντίληψη σου. Έτσι είναι η ζωή μέσα από την απλότητά της σου ανοίγεται μπροστά σου!!! Εσύ τι λες θα τη ζήσεις ή θα περιμένεις ? 

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα 

Maik Rozakis & The Play Boys - Etsi einai i zoi (Έτσι είναι η ζωή)