Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015

Οι Δονητικές Ψυχικές απώλειες μέρος 5ο

Το επόμενο κομμάτι που θα εξετάσουμε, το οποίο ευθύνεται απόλυτα για την απόσταση που κρατάει την ψυχή από το σώμα μας είναι αυτό της συκοφαντίας.


Η συκοφαντία είναι ένα μόνιμο ανατροφοδοτούμενο δηλητήριο το οποίο ξεκινάει από εμάς και από τη διάθεσή μας να κρίνουμε και να διαστρεβλώνουμε τους συνανθρώπους μας αλλά και καταστάσεις.
Είναι ένα κομμάτι που έχει γίνει σε μερικούς ανθρώπους η δεύτερη φύση τους, το κάνουν με τόση φυσικότητα που δεν καταλαβαίνουν ότι το κάνουν. Μιλάνε μεταξύ τους οι δύο και συκοφαντούν έναν τρίτο.
Η συκοφαντία δε, συνδυάζεται αυτόματα και με την υποκρισία. Συνήθως αυτοί που συκοφαντούν έχουν την ιδιότητα να υποκρίνονται και να παρουσιάζονται ως «άγγελοι», ως τα καλά παιδιά, που η ζωή σε όλους τους τομείς τους αδίκησε.
Δεν θα δώσουν όμως αυτοί οι άνθρωποι καμία σημασία στην συκοφαντική τους ανάγκη. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μέτρο και όριο στο ποιους θα κρίνουν με διάθεση συκοφαντική. Θα το κάνουν με όλους, ακόμη και με τα ίδια τους τα παιδιά. Δεν έχουν έλεος για κανέναν και για τίποτε. 

Κι όμως η συκοφαντία είναι μία από τις χειρότερες αμαρτίες. Μα τι θα πει αμαρτία θα μου πείτε. Πώς όταν κάποιος συκοφαντεί έναν αδερφό του, είτε είναι έτσι τα πράγματα είτε όχι, αυτόματα ανοίγει στη ζωή του μία τεράστια τρύπα, μια τρύπα που καθημερινά μεγαλώνει. Την τρύπα αυτή ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα αρχίσει να τη βιώνει σε διάφορους τομείς, την υγεία του, στα υλικά αγαθά του και φυσικά και στις σχέσεις του, αφού ο ίδιος τις έχει γεμίσει με δηλητήριο.
Ο χαρακτήρας αυτός, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τη δομή της ψυχής, αλλά είναι ένα επίκτητο χαρακτηριστικό που γεννήθηκε εδώ σε αυτή την ενσάρκωση του ανθρώπου αυτού, τον καταδιώκει.  Ο άνθρωπος αυτός έχει μπει, μέσα σε ένα κλουβί που το έχει ονομάσει «το θύμα» γιατί έτσι παρουσιάζεται στον περίγυρό του και για όλους και για όλα έχει και από κάτι να προσάψει.
Έτσι η συκοφαντία είναι η αιτία που συμβαίνουν σε αυτόν τον άνθρωπο τα χίλια όσα και εκείνος νομίζει ότι φταίνε οι άλλοι.
Ο συκοφάντης λοιπόν παράλληλα με αυτό το «κουσούρι» γιατί για κουσούρι πρόκειται, αρχίζει να φτιάχνει και ένα ψεύτικο προφίλ. Έτσι ζει τυλιγμένος μέσα στο ψέμα και πέφτει μέσα στις παγίδες από τα ψεύτικα προφίλ του. 

Η ψυχή αυτού του ανθρώπου χάνετε εκεί μέσα σε αυτή τη δίνη και πότε πότε του δίνει σημεία της ύπαρξής της.
Κάνει προσπάθειες να τον επαναφέρει μέσα στον δρόμο της αρετής και της ουσιαστικής αγάπης. Να βγει από το σκοτάδι της συκοφαντία και να περάσει στον δρόμο του Θεού.
Βέβαια αν στο άτομο αυτή η συκοφαντία έχει γίνει δεύτερη φύση του, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να επαναπρογραμματίσει όλο του το έσω από την αρχή. Για αρχή οφείλει να αναζητήσει γιατί έχει αυτή τη διάθεση και τη μανία να συκοφαντεί. Γιατί η συκοφαντία είναι εθισμός και μάλιστα από τους πιο ύπουλους. Γιατί σου καταστρέφει τη ζωή ύπουλα και υπόκωφα και όχι φανερά όπως το τσιγάρο ή το ποτό, που εκεί τουλάχιστον έχεις μία εικόνα. Στη συκοφαντία η οποία είναι μία μορφή ασθένειας, όλα τα αρνητικά γίνονται στη ζωή αυτού του ανθρώπου και ψάχνει να βρει, γιατί αφού δεν έχει πειράξει άνθρωπο του συμβαίνουν, όλες οι αναποδιές στη ζωή. Μπορεί στο έσχατο σημείο να τα βάλει και με τον Θεό και να θεωρήσει τον εαυτό του ως αποπαίδι του Θεού. 

Μα δεν είναι αποπαίδι του Θεού αλλά βάζει μονίμως τα χέρια του και βγάζει τα μάτια του. Οι χαρακτήρες αυτοί είναι οι από επιλογή αργόσχολοι. Όπου αυτό το στάτους του αργόσχολου θεωρούν ότι δεν είναι επιλογή τους, αλλά πάλι η ζωή φταίει.
Η αποδυνάμωση λοιπόν της ψυχής, μέσα από κάθε συκοφαντία είτε είναι μικρή είτε είναι υπό τη μορφή μανίας, είναι μεγάλη.  Κάθε φορά που λέμε, κρίνουμε, αξιολογούμε κάποιον συνάνθρωπό μας η ψυχή μας χάνει έδαφος. Το σώμα νοσεί, υποφέρει και πονάει.

Συνεχίζεται….

ετικέτα ( Φοίνικας ) 

Δωροθέα