Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Το κάλεσες και ήρθε

Στη ζωή μας έχουμε μάθει να καλούμε ανθρώπους είτε στο σπίτι μας, είτε για να βγούμε βόλτα, είτε τους καλούμε τηλεφωνικά για να μιλήσουμε. Σε αυτά τα καλέσματα έχουμε την γνώση ότι είναι επιλογή μας αυτό το κάλεσμα.


Όμως το ίδιο ακριβώς κάλεσμα εμβόλιμα το κάνουμε για κάθε τι που έρχεται στη ζωή μας που μοιάζει τυχαίο γεγονός.
Ας δούμε όμως το κάλεσμα που κάνουμε σε ανθρώπους για να το παραλληλίσουμε ύστερα με τη ζωή μας να δούμε τα κοινά σημεία.
Όταν θέλουμε να κάνουμε κάλεσμα λοιπόν σε κάποιον άνθρωπο έχουμε και την ανάλογη διάθεση με το άτομο αυτό. Κάποια καλέσματα μας είναι τυπικά γιατί έτσι το ορίζει το κοινωνικό μας στάτους και κάποια καλέσματα είναι πιο φιλικά και ουσιαστικά. Σύμφωνα λοιπόν με τον καλεσμένο μας εμείς θα έχουμε ανάλογη στάση, ανάλογο ντύσιμο, ανάλογη ατμόσφαιρα στο σπίτι μας, ανάλογο φαγητό. Όλο αυτό έχει να κάνει με την εικόνα που εμείς θέλουμε να αποκομίσει ο καλεσμένος μας ως προς εμάς. Το ίδιο θα κάνουμε όταν είναι να πάμε εμείς σε μία κοινωνική εκδήλωση. Ανάλογα με τα άτομα που θα βρίσκονται στον χώρο έχουμε κι εμείς ανάλογη προετοιμασία στους εαυτούς μας. Αλλιώς θα ετοιμαστούμε για να πάμε σε ένα γλέντι, αλλιώς για να πάμε για έναν καφέ, αλλιώς για το θέατρο, αλλιώς για μία κηδεία. Αυτή όλη η διαφορετική ετοιμασία, δεν λέγεται ανισορροπία, ούτε ότι έχουμε πολλαπλά πρόσωπα/ προσωπεία. Αλλά είναι μία σωφροσύνη για να μπορούμε να αναγνωρίζουμε απόλυτα είτε τον καλεσμένο μας ως προς το χώρο μας είτε και εμάς προς την όποια εκδήλωση. Άρα όλα αυτά «απαιτούν» από εμάς και τον ανάλογο χειρισμό, σύμφωνα με την κατάσταση που θα βιώσουμε. 

Όμως πώς άραγε «καλούμε» εμείς στη ζωή μας τις καταστάσεις και τα γεγονότα. Μήπως τα βάζουμε όλα σε ένα τσουβάλι και έχουμε ίδιο κραδασμό λέξεων προς όλες τις καταστάσεις ? Με αποτέλεσμα αντί να είμαστε με την τόσο υπέροχη σωφροσύνη που ήδη γνωρίζουμε ότι την διαθέτουμε, ως προς τις κοινωνικές μας εκδηλώσεις, εμείς «φοράμε» τα ίδια «ρούχα- λέξεις» σε κάθε μας περίπτωση ?
Μήπως με κάποιο τρόπο καλούμε εμείς να μας συμβούν όλα όσα μας συμβαίνουν ? Μήπως δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε ποια περίπτωση «απαιτεί» το «κουστούμι» όμορφο λόγο- σκέψεις και σε ποια περίπτωση χρειάζεται εμείς να έχουμε την άνεση του «γλέντι» δηλαδή του αφήνομαι στην απόλυτη ροή της φυσικότητας ?
Μπορεί να μοιάζει μπερδεμένο και ίσως να είναι γιατί απλώς δεν έχουμε μάθει ότι εμείς ορίζουμε και καλούμε τα πράγματα που θα μας συμβούν. Εμείς το μάθαμε με τη λέξη έλκω. Ότι έλκω και αυτό θα βιώσω. Ναι αλλά πώς το έλκω και πως το βιώνω. Γιατί αυτό που έλκω δεν το βιώνω όπως το έλκω ? Μήπως δεν το έλκω όπως θέλω να το βιώσω τελικά ? Μήπως το έλκω αλλά δεν έχω ολόκληρη την εικόνα μπροστά μου αλλά μόνο μία ? Μήπως δηλαδή κατά κάποιο τρόπο βλέπω μόνο ένα μέρος της ιστορίας, όπου τελικά έρχεται η ιστορία και με φέρνει αντιμέτωπο με ένα κάλεσμα που νομίζω ότι δεν το προκάλεσα- προσκάλεσα ? Μα πως είναι δυνατόν να μη το προσκάλεσα ? Αφού ως προς το σπίτι σας αυτόν που θα προσκαλέσετε αυτός θα έρθει. Ως προς το δείπνο που εσείς θα ορίσετε αυτό θα είναι. Αυτό που αγνοείτε ως προς το συγκεκριμένο κάλεσμα είναι το πώς θα περάσετε. Όμως ως προς τον καλεσμένο του σπιτιού σας, αφήνεστε απόλυτα να βιώσετε όλο αυτό το κάλεσμα μέσα από την αυθεντικότητά του. Γιατί δεν γνωρίζετε πόσο θα φάει ο καλεσμένος σας, πόσο θα πιει. Πόσο θα καθίσει ? Ποια συζήτηση θα αναπτυχθεί ? Πόσα αστεία θα ειπωθούν. Όλα αυτά δημιουργούνται εκεί μετά το κάλεσμα και απλώς εσείς έχετε προαποφασίσει ότι θα τα βιώσετε. 

Έτσι αποδέχεστε απόλυτα το κάλεσμα με την ολότητά του την οποία δεν την ξέρετε όλη εκ των προτέρων.
Την ξέρω εκ των προτέρων θα ήταν να κάναμε το εξής: ( όπως συνήθως κάνουν όλοι όσοι κάνουν χρήση το έλκω αυτά που θέλω από το σύμπαν)
Την ξέρω εκ των προτέρων λοιπόν φανταστείτε τις παρακάτω σκηνές. Έχουμε τον καλεσμένο και μέσα από οραματισμό ορίζουμε τα παρακάτω.
Να καθίσει ο καλεσμένος μας σε συγκεκριμένη θέση, με συγκεκριμένη στάση του σώματος. Να φάει από το τάδε φαγητό 2 μπουκιές και να πιεί 3 ποτήρια κρασί. Να μη θέλει γλυκό. Και μετά να τον ορίσουμε εμείς τι θα λέει με τις λέξεις που θέλουμε εμείς, να μιλήσει όσο θέλουμε εμείς. Κάτω από το δικό μας θέλω.
Όλο αυτό λοιπόν λέγεται σκηνοθεσία. Και μπορούμε να την δούμε να διαδραματίζεται στην ετοιμασία μία ταινίας. Αλλά ως προς την πραγματική ζωή αυτό λέγεται επιβάλλω και άρω την ελεύθερη βούληση αλλά και το αφήνομαι στην ολότητα με πίστη.
Ας επιστρέψουμε όμως στο κάλεσμα μίας κατάστασης ή ενός θέλω μας. Μέχρι που είναι το σημείο που ορίζουμε εμείς ? Με ποιο τρόπο ? Μήπως καλούμε παράλληλα και άσχετα πράγματα με εμάς ? Μήπως ο τρόπος που λειτουργούμε συνολικά καλεί πράγματα και καταστάσεις να βιώσουμε ? Μήπως τελικά ενώ θέλω να μου συμβαίνουν όμορφα πράγματα καλώ το αντίθετό τους ? Με ποιο τρόπο ? Με τη συμπεριφορά μου και με τις λέξεις μου ?
Ανάλογος καλεσμένος – κατάσταση.
Ενώ λοιπόν θέλω να μου συμβούν όμορφα πράγματα στη ζωή μου. Τα καλώ ? Μήπως τα καλώ μόνο ως προσευχή και μετά η μέρα μου είναι αντίθετη και έτσι έρχεται ο λάθος καλεσμένος ? 

Μήπως προσπαθώ να αγνοήσω την ελεύθερη Βούληση και οραματίζομαι πράγματα με αποτέλεσμα την εισβολή ? Και αφού εισβάλλω τελικά ο καλεσμένος γίνεται θηλιά που με πνίγει ? Μήπως μέσα σε αυτό το κάλεσμα αγνοώ τον χρόνο ? Την ίδια την ζωή ? Η οποία έχει τα δικά της σχέδια και εγώ ντε και καλά να γίνει το δικό μου κάλεσμα όπως θέλω και όταν το θέλω ? Μήπως υπάρχουν φορές που αγνοώ την πραγματικότητα η οποία είναι ένας σίγουρος καλεσμένος τον οποίο οφείλω να τον χειριστώ όπως ακριβώς θα έκανα ή κάνω όπως όταν θα πάω στα μπουζούκια ή σε μία κηδεία ? Δηλαδή να εναρμονιστώ απόλυτα και ολοκληρωτικά με το εδώ και τώρα. Να επιλέξω να καλώ όλα όσα έχουν να κάνουν με την ανάλογη πραγματικότητα ? Και να μην προσπαθώ να εισβάλω μέσα σε αυτή την πραγματικότητα λες και είμαι ο Θεός ?
Ναι Θεοί Εστέ είπε ο Ιησούς και εννοούσε ότι αυτός που έχει φτάσει σε αυτό το σημείο είναι απόλυτα εναρμονισμένος με την πραγματικότητα χωρίς να τον ορίζει τίποτε από αυτή. Ναι μπορεί να έχετε κάποιες δυνατότητες πρόκλησης να σας συμβούν πράγματα αλλά μέσα από αυτόν τον τρόπο μήπως αγνοείται τον Νόμο της συγχρονικότητας ? 

Το κάλεσες και ήρθε λοιπόν ? Τι κάλεσες ? Πώς το κάλεσες ? τι αγνόησες ? Πώς να καλείς ? Μέχρι που μπορείς να παρέμβεις ? Πόσο σεβασμό ως προς την ολότητα έχει το κάλεσμά σου ? Μήπως καλείς κάτι και όλη σου η υπόλοιπη στάση δονεί το αντίθετο κάλεσμα ?
Κοίτα όλα όσα σου συμβαίνουν και αναζήτησε πώς τα κάλεσες να έρθουν στη ζωή σου ? Αν άλλα ήθελες και άλλα έγιναν τι αγνοείς ? Τι ξεχνάς ?
Κάθε τι στη ζωή μας λοιπόν εμείς το καλέσαμε είτε εμβόλιμα είτε συνειδητά, από μόνο του πάντως δεν έχει έρθει τίποτε στη ζωή κανενός.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα