Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

Ο δρόμος και ο ανάδρομος των σχέσεων.

Οι σχέσεις των ανθρώπων βασίζονται συνήθως στην χειραγώγηση της μιας μεριάς και στην υποδούλωση της άλλης.


Η χειραγώγηση που εμείς της έχουμε βάλει μία ωραία «κορδελίτσα» και τη λέμε σκληραγώγηση και βάζουμε και τη φράση «για το καλό σου» να βρίσκεται, οδηγεί τις σχέσεις μέσα από τον εκβιασμό, στο μίσος, στην έχθρα και τελικά στην απάτη και όχι αγάπη. Γιατί αυτός που χειραγωγεί δεν αγαπά αλλά ξεσπά.
Γιατί όταν θέλουμε να χειραγωγήσουμε τους άλλους και τους εκβιάζουμε δεν νιώθουμε αγάπη γι’ αυτούς αλλά με κάποιο τρόπο τους νιώθουμε κτήματά μας. Έτσι επειδή κάθε μας κτήμα οφείλει να υποτάσσεται, το ίδιο θέλουν και κάποιοι άνθρωποι για τους ανθρώπους τους. Όλο αυτό δε, αυτός που χειραγωγεί και εκβιάζει, λέει και ξανά λέει ότι αγαπάει πολύ. Κι όμως απάτη είναι όλο αυτό, εξαπατά κυρίως τον εαυτό του αλλά και τον άλλον που δεν καταφέρνει να τον υποτάξει κάτω από τις «ορέξεις» του. Στις ορέξεις δεν είναι απαραίτητα το ερωτικό κομμάτι, αλλά να κάνει ο άλλος άνθρωπος ότι του πούμε εμείς κι αν δεν τα κάνει να θεωρούμε ότι δεν μας καταλαβαίνει, ότι δεν μας αγαπάει. Και όλα αυτά γιατί ?  
Γιατί δεν έχουμε καταφέρει να του ρίξουμε την προσωπικότητά του και να τον κάνουμε να νιώθει ότι μας έχει ανάγκη. Γιατί αυτή είναι η μόνιμη ανάγκη αυτού που θέλει να χειραγωγεί. 
Έτσι δημιουργούμε θηλιές γύρω από τον λαιμό των ανθρώπων που αγαπάμε- απατάμε δηλαδή. Όπου κάποια στιγμή αυτό το απατάμε θα γίνει και στην κυριολεξία. Η απάτη και το απατώ δεν είναι απαραίτητα με σύντροφο αλλά με κάθε τι που θα κάνουμε για να κοροϊδέψουμε την όποια μας σχέση. Που όταν είναι και συντροφική θα γίνει και με την κανονική έννοια της απάτης – απάτησα με άλλον σύντροφο. Στον άλλο σύντροφο, το καινούργιο μας «θύμα» οφείλει να υπακούει στις εντολές μας για να περάσουμε πάλι στην έκδοση χειραγωγώ κάποιον και αυτή τη φορά κάνουμε χρήση επιπλέον χειρισμούς για την επιτυχία.
Όπως και να έχει πάντως ο δρόμος αυτός μόνο αληθινές σχέσεις δεν έχει. Μάλιστα είναι τόσο σκοτεινιασμένος αυτός που θέλει να χειρίζεται τον άλλον, τις καταστάσεις και τα γεγονότα που δεν βλέπει τη χειραγώγηση αλλά την λέει υπέρμετρη αγάπη και αδυναμία.  

Υπέρμετρη αγάπη και αδυναμία με τη μορφή χειραγώγησης δεν αναζητάμε άνθρωπο αλλά ένα σκυλάκι. Γιατί η χειραγώγηση είναι υπέρμετρος εγωισμός και δεν επιτρέπει στον άλλον την ελευθερία του, αλλά θέλει ο άλλος την ελευθερία του να την βιώνει όπως θα του την πει ο χειραγωγών. Για τον άνθρωπο που θέλει να χειραγωγεί τους άλλους, οι άλλοι δεν πρέπει να έχουν προσωπικότητα. Έτσι ο άνθρωπος που χειραγωγεί αναζητά πάντα «θύματα» για να μπορέσει να τα κτηματοποιήσει. Κι όταν το καταφέρει να το κάνει τότε το «θύμα» κακοπερνάει στα χέρια του εκβιαστή του. Γιατί όταν στον υπέρμετρο εγωισμό δοθεί έστω και μικρή εξουσία γίνεται ο χειρότερος δυνάστης. 

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα