Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Γίνε ποταμός και φύγε από τη θάλασσα των συναισθημάτων.

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που αναρωτιούνται πώς γίνεται να υπάρχεις χωρίς συναίσθημα ?


 Άλλοι πάλι λένε πως λειτουργούν με τη λογική περισσότερο από τα συναισθήματα και αυτό δεν ισχύει γιατί τα συναισθήματα έχουν γίνει δεύτερη φύση μας μέσα από τα τόσα χρόνια που τα λειτουργούμε. Απλώς αυτοί που θεωρούν ότι λειτουργούν με τη λογική αγνοούν ότι και τα αρνητικά πάλι συναισθήματα είναι, όπως ο θυμός, οι τύψεις, οι ενοχές, η οργή κλπ.
Το συναίσθημα λοιπόν είτε αρνητικό είτε θετικό δεν παύει να μας κρατά σε χαμηλές δονήσεις και να μας έχει δέσμιους αυτού του δύο. Τις δύο ενέργειες που είναι μέσα μας τη θετική και την αρνητική. Όπου έχουμε όλοι μας μέσα μας μία ζυγαριά που πότε γέρνει από το ένα μέρος και πότε από το άλλο. Τα συναισθήματα είναι δεμένα με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, δηλαδή με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα και τις καταστάσεις. Οι δομές του τρόπου σκέψεις έχουν μπει μέσα μας μέσα από όλες μας τις εμπειρίες και τα ακούσματα που είχαμε από μικρά. Έτσι μας φαίνεται αδιανόητο να λειτουργήσουμε χωρίς σκέψη και συναίσθημα ή μας μοιάζει ένα όνειρο άπιαστο. Ψάχνουμε να βρούμε αυτοί που το κατάφεραν πώς το κατάφεραν. Ψάχνουμε να βρούμε αν όντως υπάρχουν δίπλα μας τέτοιοι άνθρωποι και πως το κατάφεραν να λειτουργούν χωρίς συναίσθημα. 

Το χωρίς συναίσθημα δεν σημαίνει να καταπιέζω τα αρνητικά και να επιβάλλω στα θετικά να αναπτυχθούν γιατί εκεί έχω δημιουργήσει μία ωραιότατη παγίδα μπροστά μου, εθελοτυφλώ και κάποια στιγμή αυτή η παγίδα του «δες το θετικά» θα ανοίξει και θα με καταπιεί εξολοκλήρου.
Σκοπός στον δρόμο της αυτογνωσίας δεν είναι συμπίεση αλλά η επίγνωση και η αναγνώριση. Η αποδοχή αυτού του δύο. Η θάλασσα των συναισθημάτων μας είναι μία διαδρομή που μας αναγκάζει πότε να βιώνουμε φουρτούνες και θαλασσοταραχές και πότε ήρεμες θάλασσες. Όμως αυτό όλο δεν έχει σταθερότητα και αρμονία. Αφού για να είμαστε είτε καλά είτε όχι εξαρτάται πάντα από όλους τους εξωγενείς παράγοντες. Περιμένουμε να αλλάξουν τα πράγματα για να είμαστε εμείς ήρεμοι και χαρούμενη. Και τελικά αυτές οι στιγμές ηρεμίας και χαράς είναι τόσο αποσπασματικές που χάνουμε εντελώς την αρμονία μας και πέφτουμε συναισθηματικά κάθε μέρα και περισσότερο. Αν δε, έρθει και κάτι ξαφνικό να μας ταράξει τα «νερά» μας όπως ένα βότσαλο στη θάλασσά μας η ξαφνικές αναταράξεις είναι τόσες πολλές και κάποιες φορές αδύνατον να τις χειριστούμε. Όπως ένα ατύχημα, μία ζημιά στο σπίτι μας, ένας ξαφνικός θάνατος, μία ξαφνική απόλυση. Ότι δηλαδή θα μας αναγκάσει να αλλάξουμε τρόπο ζωής και τότε αν είχαμε μπει στον δρόμο του «δες το θετικά» είναι που λέμε τελικά όλα αυτά είναι «βλακείες» ή νιώθουμε οι καταραμένοι της ιστορίας ή ψάχνουμε να βρούμε τι κάνουμε λάθος.  

Τίποτε δεν γίνεται λάθος τα ξαφνικά «γεύματα» πόνου, απλώς εμείς δεν τα περιμένουμε γιατί έχουμε ανάγκη να ωραιοποιούμε τις καταστάσεις ή να τις μαυρίζουμε και όταν οι καταστάσεις πάρουν άλλο χρώμα από αυτό που εμείς θέλουμε τότε χάνουμε την ισορροπία μας και μπορεί να μας πάρει καιρό, χρόνια ή και ποτέ για να επανέλθουμε από κάποια τέτοια χτυπήματα.
Όμως ας πάμε στον αρχικό μας δρόμο, τον δρόμο χωρίς συναίσθημα και το να μετατραπούμε από θάλασσα σε ποταμό. Ο ποταμός είναι μία μόνιμη ροή φυσικότητας και αρμονίας όπου κάθε δευτερόλεπτο είναι διαφορετικός. Ο ποταμός ποτέ δεν είναι ίδιος κάθε δευτερόλεπτο αλλάζει, εναρμονίζεται με το τώρα το απόλυτο.
Υπάρχουν άραγε στιγμές της ζωής σας που λειτουργείτε χωρίς συναίσθημα ? Ναι και είναι αρκετές. Το κάνουν όλοι οι άνθρωποι το χωρίς συναίσθημα απλώς δεν έχουν μάθει να το ξεχωρίζουν και να το αναγνωρίζουν. Αν κάποιος σου κάνει την ερώτηση «τι μέρα έχουμε σήμερα» αυθεντικά – ήρεμα και χωρίς κανένα συναίσθημα και σκέψη θα του απαντήσετε στην ερώτηση αυτή. Η απάντησή σας αυτή δεν έχει καθόλου συναίσθημα γιατί πολύ απλά δεν έχει να κάνει καθόλου με εσάς, ούτε με καμία εμπειρία σας, ούτε θέλει να σας δώσει λαβή για σκέψεις και συναισθήματα. Αν κάποιος σας ρωτήσει σε ποια πόλη μένετε πάλι το ίδιο θα συμβεί. Άρα οι ερωτήσεις γενικού περιεχομένου δεν έχουν κανένα συναίσθημα και καμία σκέψη. Οπότε τώρα ξέρετε ότι μέσα στη μέρα σας υπάρχουν στιγμές που λειτουργείται χωρίς συναίσθημα. 

Παρατηρείστε εκείνη τη στιγμή το σώμα σας, την ανάσα σας, την ηρεμία του λόγου σας, την ασφάλεια που νιώθετε και την πληρότητα του είμαι σας. Ο τρόπος που θα αρχίσετε να φέρνετε αυτό το χωρίς συναίσθημα και μόνο πληρότητα και στην υπόλοιπη ζωή σας είναι να αρχίσετε να σας εκπαιδεύεται σε αυτόν τον τρόπο- δρόμο που έτσι κι αλλιώς υπάρχει, τον έχετε και τώρα τον ξέρετε. Άρα ξέρετε ότι μέσα στη μέρα σας λειτουργείτε ως ποταμός και όχι ως θάλασσα. Τώρα ξέρετε πως η γέννηση συναισθήματος είναι μία μορφή άμυνας που ξεκινάει από τον εγκέφαλό σας με τις ανάλογες δονήσεις μέσα από τις σκέψεις. Αυτό μπορείτε όλο το παράδειγμα να το μεταφέρετε και σε ένα παιδί. Ρώτα το πώς το λένε και θα σου απαντήσει μέσα από τον αυθορμητισμό του και χωρίς κανένα συναίσθημα. Ρώτα το ποιο είναι το αγαπημένο του φαγητό και εκεί θα δεις το συναίσθημα να αναδύεται και είναι το συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα από τη σκέψη και την εικόνα του αγαπημένου του φαγητού, άρα το συναίσθημα αυτό είναι η χαρά και η πληρότητα. Ρώτα το μία ερώτηση από τα μαθήματα του σχολείου κι εκεί θα δεις μέσα από τις σκέψεις του το συναίσθημα της απόρριψης, του θυμού, της χαμηλής αυτοεκτίμησης κλπ. Ρώτα το αν μάζεψε το δωμάτιό του και αν διάβασε τα μαθήματά του και θα δεις την αναγκαστική γέννηση του ψέματος ή την αναζήτηση δικαιολογίας. Όλα αυτά αν δεν έχεις παιδί μπορεί να τα κάνεις αναζήτηση σε σένα και να δεις πότε και με ποιο τρόπο σου προκαλείς μέσα από σκέψεις εσύ και μόνο εσύ, συναισθήματα, μπλοκαρίσματα και τελικά την δυστυχία σου.  

Το να στηρίζω και να υποστηρίζω τον δρόμο της αλήθειας και του είμαι χωρίς συναίσθημα αλλά μόνο μέσα από την αυθεντική διαδρομή του είμαι εδώ και τώρα αυτό που είμαι. Σήμερα είμαι αυτό που είμαι, το οποίο αρμόζει με τις σημερινές καταστάσεις και αύριο θα είμαι αυτό που θα είμαι μέσα από τις αυριανές καταστάσεις. Που όμως δεν έχω ιδέα ποιες θα είναι οι καταστάσεις άρα δεν ξέρω πως θα είμαι στο αύριό μου. Θα γίνω όταν αυτό έρθει. Έτσι φεύγουμε από το με δένω και με αναγκάζω να είμαι μέσα από την καταναγκαστική διαδρομή του «εγώ έχω μάθει να λειτουργώ…» γιατί τίποτε δεν έχουμε μάθει. Έχουμε το δικαίωμα να είμαστε αρμονικοί και αυθεντικοί μέσα από το αυθεντικό και αρμονικό τώρα.

Άρα τώρα είμαι αυτό, εχθές ήμουν εκείνο και αύριο θα είμαι το άλλο. Ποιο αυτό, ποιο εκείνο και ποιο άλλο θα μου επιτρέψω ανάλογα με τη στιγμή χωρίς συναίσθημα και χωρίς σκέψεις. Αλλά αυθεντικά και μοναδικά.   

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα