Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Η προθυμία αμείβεται πάντα

Η προθυμία είναι ένας δρόμος που πάντα θα βρει τον τρόπο να αναπτυχθεί και να λάβει.


Η Νέα Πνευματική γη που σε λίγο θα αναλάβει τα σκήπτρα από το «σάπιο» και πεπαλαιωμένο πια προσωπείο του εγώ, της αλαζονείας, της έπαρσης και της υλικής διαφθοράς. Αυτή η Νέα γη περιμένει τους Νέους αυτούς Νόες για να περάσουν και να λάβουν τον απόλυτο μισθό.
Ποιος θα λάβει τον απόλυτο μισθό ? Ποιος είναι αυτός που θα περάσει στην άλλη πλευρά ?
Αυτός που πάντα είχε προθυμία και όχι πτυχία. Γιατί τα πτυχία ή οι τίτλοι δεν έχουν καμία σημασία για τον Θεό. Αν κάποιος έχει καθίσει κάτω από τον τίτλο του και το μόνο που κάνει είναι να αναζητά όλο και βαρύγδουπους τίτλους χωρίς να παρέχει έργο ουσίας αυτομάτως θέτει τον εαυτό του έξω από αυτό το μεταβατικό στάδιο.
Αυτός πάλι που με όσα μέσα διέθετε είχε πάντα κατά νου να είναι πρόθυμος και αναζητούσε κάθε στιγμή τη νέα γνώση και νέο δρόμο προσφοράς αυτός θα λάβει το μεγαλείο.
Ο πρόθυμος μέσα από αυτή την ανάγκη του για προσφορά και αναζήτηση, πάντα θεωρούσε τον εαυτό του ταπεινό και μικρό, έτσι έθετε στον εαυτό του πάντα την απορία και τη διάθεση για μάθηση. Δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του γνώστη αλλά τον έβαζε πάντα κάτω από το Θέλημα Του Θεού.  
Η πιθανότητα λοιπόν οι έχοντες τίτλους να μη λάβουν τα δώρα του Πατέρα είναι πολύ πιθανό. Γιατί εστίασαν τον δρόμο τους ως Πνευματικοί σε αυτούς τους τίτλους και έχασαν και ξέχασαν τον δρόμο τους.
Μεταξύ λοιπόν τίτλων και προθυμίας η προθυμία θα λάβει τον μεγαλύτερο μισθό και οι τίτλοι μπορεί να μη λάβουν καθόλου μισθό.
Γιατί ένας άνθρωπος που είναι στην υπηρεσία του Θεού συνέχεια και αγωνίζεται με ότι διαθέτει σε αντίθεση με τον άλλον που έχει τα πτυχία, αλλά ακόμη συνεχίζει να κρίνει, να αξιολογεί, να κατατάσσει και φυσικά να μην είναι αμερόληπτος αυτός δεν γίνεται να λάβει.
Πολύ απλά γιατί μπορεί στη ζωή μας να παίζει ρόλο το μέσον και τα πτυχία, αλλά για τον Θεό όλα αυτά δεν έχουν καμία απολύτως σημασία.
Ο Θεός έστειλε εδώ τον Ιησού και δεν τον οδήγησε να πάρει όσα πιο πολλά πτυχία μπορούσε. Αλλά τον οδήγησε προς την προσφορά του και το να αφιερώσει τη ζωή του ως προς την ανθρωπότητα μέσα από την απλότητα.
Κάτι που αυτός που τρέχει να λάβει τίτλους από τον έναν στον άλλον δεν έχει τον χρόνο να ερευνήσει σε βάθος τον εαυτό του, γιατί θεωρεί ότι τα πτυχία είναι αυτά που του δίνουν την καταξίωση που χρειάζεται.
Μα ποιος είναι καλός μάγειρας ? Αυτός που έχει διαβάσει και έχει πάρει πόσα Master στη μαγειρική ή αυτός που έχει αμέτρητες ώρες πρακτικής στην κουζίνα ? 
Ποιος μπορεί να ορίσει τον Πνευματικό ή την Πνευματική κατάρτιση ? Τα πτυχία που κοσμούν έναν τοίχο ή η ουσιαστική ταπεινή απλοϊκή και ανθρώπινη παρουσία ενός δάσκαλου.
Η απλότητα, η ταπεινότητα και η ουσία θα δομήσουν τη νέα σύσταση του πλανήτη μας και όχι οι βαρύγδουποι τίτλοι. Αυτοί οι τίτλοι θα γίνουν οι τίτλοι τέλους κάποια στιγμή.
Ας δώσουμε ο ένας το χέρι στον άλλον έτσι απλά και ας μην χάνουμε τη ζωή μας μέσα από την αναζήτηση τίτλων. Γιατί από τίτλους χορτάσαμε σε όλους τους τομείς και η ζωή μας έχει δείξει ότι όσους πιο πολλούς τίτλους έχει ένας άνθρωπος τόση απόσταση έχει από την πραγματικότητα.
Γιατί η πραγματικότητα βιώνετε και δεν διαβάζεται.
Ζεις μέσα στην πραγματικότητα και υπάρχεις μέσα από τον δρόμο – Λόγο Του θεού. Δεν απαγγέλεις κάθε φορά ούτε στρέφεις τους ανθρώπους εναντίον της άρνησης ή υπέρ της θετικότητας. Αλλά η διαδρομή της πραγματικής Πνευματικότητας είναι να ζούμε με όλα όσα έρχονται, όπως έρχονται και να τα αγκαλιάσουμε ως Μονάδες Ολότητας και Φωτεινότητας.
Η προθυμία, η δίψα, η πείνα για μαθητεία και το να ρωτάμε πάντα «Ποιο είναι το Θέλημά Σου Πατέρα μου» είναι ο τρόπος και ο δρόμος που θα μας οδηγήσει κοντά Του. Όσο πιο κοντά Του βρεθεί ένας άνθρωπος τόσο πιο πολύ αγαπά και δέχεται την απλή του πραγματικότητα μέσα από τη απλότητα που του προσφέρει η ουσιαστική αγάπη και φροντίδα του Θεού. 

Κανένα πτυχίο δεν χρειάζεται η αγάπη για να δημιουργηθεί, καμία γνώση, αλλά ένα και μόνο, την διάθεση για αφοσίωση και την μαθητεία που θα γίνει η μεσιτεία ως προς τον δρόμο του Θεού. Όσο κάνουμε προσπάθειες να αδειάζουμε από το εγώ μας, γεμίζουμε από τον Θεό και όταν ένας άνθρωπος γεμίσει από τον Θεό, χάνει τον εαυτό του και όταν τον ξανά βρίσκει είναι ένας απλός και ταπεινός Απόστολος.

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα