Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Αν νιώθεις κενός, τότε το εγώ σου σε γεμίζει.

Το εγώ μας, μας γεμίζει από όλα τα δυσάρεστα και είναι υπεύθυνο για την κενότητα που νιώθουμε, για την μοναξιά που βιώνουμε και για όλους μας τους πόνους.


Όσο είμαστε δεμένοι με το εγώ μας και γεμάτοι από αυτό τότε συνέχεια πονάμε και υποφέρουμε.
Σαν να ζούμε έναν μόνιμο εφιάλτη και σαν να έχει βάλει στόχο η ζωή να μας εξοντώσει, έτσι τουλάχιστον νιώθουμε.
Αποσπασματικά θα βιώσουμε στιγμές χαράς, πληρότητας και αρμονίας, οι οποίες θα χάνονται μέσα στα επόμενα συμβάντα.
«Εκεί που λέω δόξα το Θεό, βοήθα Παναγιά μου». Μια φράση τόσο θλιβερή και που έχει μέσα της τόσο πόνο.
Μα γιατί να βιώνουμε τον πόνο ?
Γιατί επιλέγουμε ως οδηγό το εγώ μας και δεν αναζητάμε αυτή την υπέροχη και μοναδική περιουσία που τόσο ακούγεται, αλλά δεν εφαρμόζεται. Θεοί Εστέ !!!
Γιατί ακόμη καθόμαστε πάνω σε αυτόν τον «θρόνο» του εγώ, ο οποίος έχει και τόσο σοβαρό τίμημα. Μας έχει απομονώσει από όλους και από όλα. Μας έχει κάνει να νιώθουμε μόνοι ή και οι μόνοι που έχουμε προβλήματα. Μα γιατί ο άνθρωπος έχει την τάσσει από μόνος του να δημιουργεί προβλήματα και ύστερα να ψάχνει για καινούργια, μόλις τα παλιά φύγουν από τη μέση ? 

Αν γυρίσετε τον χρόνο πίσω θα δείτε ότι η ζωή σας ήταν γεμάτη προβλήματα, τα οποία άλλαζαν ανάλογα με την ηλικία. Αλλά ερχόταν το ένα πρόβλημα να αντικαταστήσει το άλλο.
Μα γιατί δεν επιλέγουμε αυτό το Θεοί Εστέ ?  
Καμιά φορά μοιάζει ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε μία μανία με το να δημιουργούμε προβλήματα και τελικά να πνιγόμαστε σε μία κουταλιά νερό. Αφού όταν παρουσιαστεί πραγματικό πρόβλημα, αλλάζουμε στάση, αλλάζουμε εικόνα για τη ζωή και αρχίζουμε την φιλοσοφία. Αυτή τη φιλοσοφία γιατί δεν αναζητάμε να την κάνουμε σώμα μας και σύμμαχό μας. Να αναζητήσουμε σε βάθος ποιος μας ορίζει, που τα βρίσκουμε τα προβλήματα, πως ήρθαν στη ζωή μας. Πώς συντηρούμε εικόνες και πρέπει αφού εμείς οδηγούμε τη δική μας πορεία, τη δική μας ζωή ? Τι μας κρύβει την αλήθεια ? Γιατί επιλέγουμε την απομόνωση και όχι την μόνωση η οποία θα γεφυρώσει την πόλωση και θα μας οδηγήσει στην αγκαλιά της Αγίας Τριάδας, στον Αδερφό μας Ιησού και τον Πατέρα μας Θεο?
Η μόνωση είναι ένα υλικό που μονώνει και κλείνει κάθε «τρύπα» από την οποία χάνουμε ροή ενέργειας και ισορροπίας. Το υλικό αυτό λέγεται Θεία Ενέργεια, η Ενέργεια της καθαρής Αγάπης. 

Όταν χάνουμε ενέργεια, αυτό το παθαίνουμε από το εγώ μας. Ενώ όταν βάλουμε μέσα μας τον Θεό και την ουσία του τότε εκείνος μας βάζει το ωραιότερο μονωτικό υλικό, γεφυρώνει την πόλωσή μας και μας οδηγεί στην Θέωση. Στην ένωση των υλικών της γνώσης, της αγάπης, της θαλπωρής και φυσικά την απαλλαγή μας από κάθε εγωιστικό πόνο. Η γέφυρα της πολικότητας γίνεται όταν αγκαλιάσουμε κάθε γωνιά μας και φύγουμε από το μονόπατο κλισέ, θετικό ή αρνητικό. Τότε θα ενωθούμε με την Ολότητα και η Ολότητα θα μας γεμίσει με το Φως της Θεϊκής Θεραπευτικής ουσιαστικής Αγάπης. 

Αν θέλουμε να σταματήσουμε λοιπόν να νιώθουμε κενότητα, πόνο, μοναξιά να αδειάσουμε από το εγώ. Αυτή η νέα κενότητα θα αποκτήσει την πληρότητα και αρμονία της Θείας παρουσίας στη ζωή μας. Τότε η κενότητα θα είναι παρελθόν και η ευημερία σε όλους τους τομείς θα είναι γεγονός. 

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα