Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Το δράμα στην ζωή του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος, ενώ έχει καταφέρει τόσα πράγματα για την εξωτερική του εξέλιξη, δεν έχει καταφέρει να απενεργοποιήσει από μέσα του το δράμα.  Κι αυτό όχι γιατί δεν υπάρχει δυνατότητα, αλλά γιατί ο άνθρωπος εστιάζει πάντα έξω από τον εαυτό του.
Έτσι δραματοποιεί κάθε κατάσταση και αν η μία κατάσταση δράματος φύγει από την ζωή του, θα ανακαλύψει άλλη.
Πόση ενέργεια καταναλώνεται μέσα από το δράμα ? Πόσο ο άνθρωπος φθείρεται πραγματικά με οδηγό το δράμα ? Πόσο κάθε άνθρωπος ψάχνει για σανίδες σωτηρίας ? Και πόσο κοντά του είναι τελικά αυτές οι σανίδες ?

Μέσα μας είναι όλα, από τους Αρχαίους Φιλοσόφους, μέχρι όλους τους Πνευματικούς δασκάλους, αυτό λέγεται και γράφεται. Ότι όλα είναι μέσα μας.
Όμως ο άνθρωπος στην εσωτερική του αναζήτηση, έρευνα, στέκεται τόσο επιφανειακά, τόσο έξω- έξω και έτσι δεν μπορεί να δει τον εσωτερικό του «κρουνό» που του δημιουργεί το δράμα.
Δεν μπορεί να καταλάβει ότι η πραγματική αναζήτηση δεν είναι έξω – έξω, αλλά μέσα βαθιά σε νοήματα και στις πρώτες του εσωτερικές «ρίζες». Εκεί πίσω δηλαδή που μπήκαν οι πρώτες βάσεις μας και από αυτές αρχίσαμε να «χτίζουμε» την δική μας «πραγματικότητα». Η οποία πραγματικότητα οδηγό είχε και έχει το δράμα.
Το δράμα είναι μία κατάσταση που ότι και να μας συμβεί έχουμε την ιδιότητα να το μετατρέπουμε σε πόνο.
Ναι σίγουρα υπάρχουν τέτοια συμβάντα που όντως έτσι είναι, δηλαδή δραματικά και επίπονα. Αλλά δεν είναι όλα έτσι.  Τα πραγματικά δραματικά γεγονότα στην ζωή μας δεν είναι πολλά, αλλά ελάχιστα.
Γιατί όμως η απλή μας καθημερινότητα βασίζεται στο δράμα και στον πόνο ? Γιατί εστιάζουμε σε αυτούς τους τομείς ?
Μπορεί να χαμογελάμε, να λέμε όλα καλά, να προσπαθούμε να δείχνουμε στους άλλους μία αισιόδοξη πλευρά, κι όμως όταν μένουμε μόνοι μας, ενεργοποιείται το δράμα, το οποίο μας κατακλύζει. Δίνουμε μάχες με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Μάχες που δεν καταφέρνουμε να τις κερδίσουμε, αλλά αποθηκεύουμε όλο το συναισθηματικό μας υπόβαθρό στο σώμα μας. Και το σώμα μας προγραμματίζεται στο δράμα. Και το δράμα γίνεται τραύμα. Και το τραύμα γίνεται ασθένεια. Και η ασθένεια αρχίζει να μετατρέπει όλο μας το σώμα.
Γιατί επιλέγω το δράμα στην ζωή μου ? Τι μου εξασφαλίζει ? Γιατί το έχω μετατρέψει σε ανάγκη ? Πόσο με βοηθάει, πιστεύω όλο αυτό ?

Προβληματισμοί που ο καθένας μπορεί να θέσει στον εαυτό του και να αρχίσει σταδιακά να απομακρύνεται από το δράμα. Αυτή η θάλασσα του δράματος μετατρέπει όλους τους ανθρώπους σε κουρασμένους ναυαγούς, που στην πορεία έρχεται η κόπωση μέσα στην θάλασσα αυτή και τότε έρχεται ο «πνιγμός». Μα όταν καταλάβω ότι το δράμα το ενεργοποιώ εγώ, με τις σκέψεις μου, τότε η θάλασσα αυτή θα με οδηγήσει με ασφάλεια και ηρεμία στην πιο ωραία ξηρά. Και τότε θα καταλάβω ότι η ζωή δεν είναι ένα δράμα, αλλά ένα Θαύμα.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα